บทที่ 791 ดูดซับกระดูกอมตะคุนเผิง และภัยพิบัติแห่งสวรรค์ครั้งที่สอง!
ณ ห้องอันเงียบสงบ
ฉู่โม่วนั่งอยู่ด้วยท่าทีเคร่งขรึม สายตาจับจ้องไปยังกระดูกชิ้นหนึ่งตรงหน้า
มันเต็มไปด้วยความเจิดจรัสและกลิ่นอายของทวยเทพผู้ยิ่งใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด สะท้อนออกมาด้วยแสงพร่างพราวที่ไม่สามารถอธิบายได้ นอกจากนั้นยังสัมผัสได้ถึงความเก่าแก่และลึกลับจากยุคสมัยบรรพกาล
พลังเทวะอันกว้างใหญ่ได้สำแดงออกมา จนบิดเบือนห้วงมิติโดยรอบให้สั่นสะท้าน
นี่คือกระดูกคุนเผิงอมตะ!
เขาได้รับกระดูกชิ้นนี้มาจากขั้นบันไดหินในชั้นสวรรค์ซึ่งอัดแน่นไปด้วยพลังมหาศาล โดยหลังจากพบมัน ชายหนุ่มก็ไม่ได้กลืนกินในทันที เพราะคิดว่ายังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม จึงสะกดข่มความรู้สึกไว้ก่อน
แต่ในตอนนี้ เมื่อได้กลับมายังตำหนักบรรพชน รวมถึงเพิ่งเลื่อนขั้นพลังเป็นมหาเทวะยุทธ์ได้สำเร็จ เขาจึงคิดว่านี่เป็นเวลาที่ดีที่สุดที่จะดูดซับกระดูกชิ้นนี้
“กลืนกิน!”
ชายหนุ่มลงมือทันที
เขาฝังกดชิ้นกระดูกลงบนหน้าอกตัวเอง จากนั้นเริ่มไหลเวียนพลังเพื่อกลืนกิน
โฮก!
ขณะที่กระดูกถูกกลืนกิน แสงศักดิ์สิทธิ์ก็พลันพวยพุ่งออกมา มันเอ่อล้นออกมาด้วยกลิ่นอายอันทรงพลังไร้ที่สิ้นสุด พร้อมปรากฏเงามายาของคุนเผิงที่ร่ายรำเหนือท้องฟ้า และจู่ ๆ มันก็กู่คำรามขึ้นจนสะท้านไปทั่วโลกหล้า ราวกับเป็นเสียงของเทพเจ้าและปีศาจ
มันสยายปีกล่องลอยเหนือหมู่เมฆ และโอบอุ้มไปด้วยพลังงานหยินหยาง ซึ่งทรงพลัง
