อบตัว ผมร่วงหล่นในขณะที่ฟันเองก็ร่วงเกือบหมด ราวกับเป็นร่างของชายชราที่ตายไปแล้ว
กระนั้น ร่างดังกล่าวกลับกำลังปลดปล่อยพลังที่น่าเกรงขามออกมา มันน่าเกรงขามกว่ามหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นเสียอีก
“ท่านผู้เฒ่าพฤกษา!”
มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นทำความเคารพร่างนั้น
“ที่แท้ก็เจ้าหนูฉีอวิ๋นนี่เอง หลายปีมาแล้วที่เธอจากไป ไฉนจึงมาที่นี่อีกล่ะ?”
ได้ยินเสียงเรียก ชายชราก็ลืมตาขึ้นมามองมหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋น เขาพูดแล้วยิ้มให้
“ผมมาที่นี่ในครั้งนี้ เพื่อนำลูกหลานเผ่าพันธุ์มนุษย์มาฝึกฝนครับ”
มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นพูดด้วยความเคารพ
ได้ยินแบบนั้นแล้ว ชายชราก็เหลือบสายตาไปมองยังฉู่โม่วแทน
แม้ในยามแรกจะเป็นเพียงการกวาดตามองไปทั่ว แต่เมื่อได้สบตา เขาก็แสดงท่าทีประหลาดใจออกมาเล็กน้อย หลังจากได้มองอย่างพินิจแล้ว ชายชราก็พยักหน้าและพูดอย่างชื่นชม “เป็นเด็กหนุ่มที่น่าประทับใจนัก…เธอชื่ออะไร?”
“เอ่อ ผมชื่อฉู่โม่วครับ! ยินดีที่ได้พบท่านผู้เฒ่าพฤกษา”
ฉู่โม่วรีบทำความเคารพชายชราเบื้องหน้า
ภายนอกที่ดูสงบนิ่งนั้น กำลังข่มกลบพายุใหญ่ที่ปรากฏขึ้นในใจ
เมื่อตอนที่เขาเห็นมหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นทำความเคารพอีกฝ่าย เขาก็แอบอ่านข้อมูลของอีกฝ่ายผ่านระบบกลืนกินไปแล้ว ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้เขาต้องตกตะลึง
ชายชราผู้นี้…
คือวิญญาณเทพโอสถ!
เป็นร่างมายาของพฤกษาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ข้างหลังนี่!
‘ในร่างของวิญญาณ ยังมีความแข็งแกร่งได้เทียบเท่ามหาเทวะยุทธ์ไ
