ดมันได้ ราวกับว่ามันไม่มีตัวตนอยู่เลยด้วยซ้ำ
ส่วนพายุกาลเวลานั้นยังส่งผลอยู่บ้าง
มันทำลายใบมีดกาลเวลาของสิ่งมีชีวิตนั้น แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังร่างของอีกฝ่ายและตัดอณูแห่งชีวิตของมันไปไม่น้อย
แต่…
อณูแห่งชีวิตของมันแข็งแกร่งเกินไป แม้ว่าแก่นชีวิตจะหายไปมาก แต่มันก็ไม่มีวี่แววว่าจะท้อถอยแม้แต่น้อย ราวกับว่ามันเป็นเหมือนแค่อาการคันเท่านั้น
“เจ้าแมงกะพรุนไร้ร่างนี่มันแปลกจริง ๆ!”
ฉู่โม่วขมวดคิ้วแน่น
ครืน!
ในตอนนั้นเอง
แมงกะพรุนไร้ร่างก็ปรากฏตัวขึ้น
แม้ว่ากระบี่ของฉู่โม่วจะทำอะไรมันไม่ได้ มันก็ยังสัมผัสได้ถึงภยันตรายจากชายหนุ่ม ในตอนนี้ เมื่อทั้งร่างกายของมันสั่นสะท้าน เส้นขนละเอียดอ่อนจำนวนมากก็ร่วงออกมาและปลิวไปรอบ ๆ ราวกับกลีบดอกไม้
ไม่ว่าจะไปที่ใด ห้วงมิติก็ค่อย ๆ พังทลายลงทีละส่วน ๆ…
ไม่สิ!
ไม่ใช่พังทลายลง
แต่กำลังละลายต่างหาก!
ฉู่โม่วสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบริเวณที่มีเส้นขนนั้นได้รับผลจากพลังลึกลับบางอย่างและหลอมละลายในทันที
ภาพนี้ทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วแน่น
เขาได้เห็นการต่อสู้ระหว่างมหาเทวะยุทธ์มาแล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของมือและเท้าของเขาควรจะทำให้กาแล็กซีพังทลายและแผ่นดินแตกสลายได้ ซึ่งเป็นพลังที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
แต่ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเท่าไร พวกมันก็ไม่อาจทำให้ห้วงมิติของเขตแดนลับสลายไปได้ อย่างไรแล้ว การพังทลายก็คือการทำลายต้นกำเนิด
แต่การที่ระเหยหายไปจากโลกนั้นราวกับไม่มีมาก่อนใน
