ต่ฉู่โม่วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์พลุ่งพล่านในจิตใจ
ใครจะรู้ว่าตอนนี้จิตใจของเขาว้าวุ่นเพียงใด ว่าเขาหวาดผวาถึงขนาดไหน!
ฉู่โม่วพยายามคาดเดามาตลอด
ว่าทำไมโลกใบนี้ถึงเต็มไปด้วยพลังแห่งกาลเวลา
เดิมที เขาคิดว่ามันคือความพยายามของสิ่งมีชีวิตในอารยธรรม หรืออาจเป็นธรรมดาของเขตแดนนี้
แต่หลังจากที่ได้รู้ข้อมูล เขาก็เข้าใจในที่สุด
กลับกลายเป็นว่า เขตแดนนี้ถูกชำระล้างหายไปโดยแม่น้ำกาลเวลา
สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนทั่วทั้งโลกถูกกวาดล้างจนหมดภายในช่วงเวลาไม่นาน ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตทั่วไป ผู้แข็งแกร่งในระดับเทวะ แม้แต่มหาเทวะยุทธ์ หรือกระทั่งตัวตนที่ทรงพลังเสียยิ่งกว่ามหาเทวะยุทธ์ พวกเขาต่างก็ต้องตายและไปถึงจุดจบของชีวิตอย่างรวดเร็ว
รัศมีแห่งกาลเวลาอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้ต้องหวาดกลัวจนถึงขีดสุด
แม้ว่าฉู่โม่วจะเป็นแค่ผู้เห็นเหตุการณ์ เมื่อคิดดูในตอนนี้ เขาก็ได้แต่รู้สึกสับสนและหัวใจสั่นสะท้านไปด้วยความกลัว
โชคยังดี
เขายังคงใจเย็นและได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่ใจเย็นลง ฉู่โม่วก็หันไปมองศิลาโชคชะตาในกำมือ
“ก้อนหินในแม่น้ำกาลเวลา เพราะถูกน้ำแห่งกาลเวลาชำระล้างมานาน มันเลยมีพลังวิเศษด้วย!”
“มันสร้างสิ่งมีชีวิตที่เทียบเท่ากับครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์ได้ด้วยซ้ำ!”
“เป็นสมบัติที่หายากจริง ๆ!”
