บตะวันเลย
ขณะคิดแบบนี้ในใจ พายุก็ได้มาถึงตัวชายหนุ่ม เขาเทเลพอร์ตหายไปจากจุดเดิมทันที ก่อนกระบี่ดาราทมิฬจะมาอยู่ในมือและฟันมันไปข้างหน้า
เปรี้ยง!
ขณะที่พลังกระบี่อันน่าตกตะลึงวาดผ่าน มันก็ตกลงบนนกเหล่านี้ในทันที
พวกมันไม่มีแรงต้านทานเลยแม้แต่น้อย ในชั่วพริบตาพวกมันก็ถูกฟันใส่นับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งเลือดและซากศพจำนวนมากก็ร่วงหล่นลงมาทีละตัว ๆ
ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว นกจำนวนอย่างน้อยหนึ่งในสามของฝูงก็ล้มตายลง
มันทำให้ภาพโดยรวมดูเบาบางลงมาก
พูดตามเหตุผล
หากเป็นสัตว์อสูรธรรมดา เมื่อเห็นว่าฉู่โม่วมีพลังมากเพียงใด ในตอนนี้มันคงรู้สึกหวาดกลัวและวิ่งหนีไปแล้ว
แต่นกเหล่านี้ล้วนเป็นสัตว์อสูรประดิษฐ์แห่งอารยธรรม พวกมันดูเหมือนจะเป็นสิ่งมีชีวิต แต่แท้จริงแล้วพวกมันตายแล้ว และพวกมันต่างไม่รู้ว่าความกลัวคืออะไร ดังนั้นพวกมันจึงยังคงพุ่งเข้าหาเขา และพากันวาดคมกระบี่กาลเวลาเข้าใส่
ชายหนุ่มยังคงเทเลพอร์ตหลบ และฟันกระบี่ไปในแนวขวางอีกครั้ง
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
เมื่อปราณกระบี่พุ่งไปสายแล้วสายเล่า ร่างกายนกจำนวนมากก็ขาดวิ่น และร่วงหล่นลงมาทีละตัว
ไม่ช้า นกเหล่านี้ก็ถูกบุตรแห่งโชคชะตาตัดหัว
ฟิ่ว!
ตอนนั้นเอง ฉู่โม่วเห็นลำแสงบินออกมาจากซากนก พวยพุ่งเข้ามาในร่างของเขา
“นี่คือ…”
เขาสัมผัสมันอย่างระมัดระวัง
ก่อนพบว่าพรสวรรค์ห้วงเวลาในร่างกายตัวเองเพิ่มขึ้น แถมแม้แต่ความเข้าใจในพลังแห่งกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาก็ดีขึ้น
