นทางบางส่วน! โดยพวกเขาตั้งเงื่อนไขมาว่าหากพวกเราเข้าไปสำรวจแล้วพบสมบัติ พวกเขาจะขอส่วนแบ่ง 40%!”
เมื่อได้ฟังเงื่อนไขนี้จากบรรพชนหมัว ฉู่โม่วก็รู้สึกไม่พอใจทันที
แม้เขตแดนลับที่เต็มไปด้วยพลังแห่งห้วงเวลา อาจจะมีสมบัติสวรรค์มากมายที่เกี่ยวข้องกับห้วงเวลา ซึ่งมันจะช่วยพัฒนาพรสวรรค์ห้วงเวลาของเขาให้ขึ้นไปสู่อีกระดับได้
เพียงแต่…
“การที่จะต้องมอบสมบัติ 40% แก่พวกเขา นั่นเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว!”
ผู้ดูแลหอสัจธรรมชั้นในส่ายหัว
อันที่จริงแล้ว 40% ของผลเก็บเกี่ยวก็ไม่ถือว่ามากมายนัก เพราะอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นผู้ค้นพบเขตแดนลับแห่งนี้ จึงพอเข้าใจได้สำหรับเรื่องที่พวกเขาต้องการขอส่วนแบ่ง
แต่ประเด็นก็คือ เผ่าพันธุ์มายานั้นไม่มีผู้ปลุกพลังที่เชี่ยวชาญด้านห้วงเวลา หรืออีกนัยคือพวกเขาไม่มีความสามารถในการสำรวจเขตแดนลับเองมากกว่า!
การที่เผ่าพันธุ์มายาไร้ความสามารถเอง แต่ยังกล้าปรารถนาผลประโยชน์ในเขตแดนลับแบบนี้ มันเป็นการเอาเปรียบราวกับราชสีห์ที่นอนรอเฉย ๆ แล้วให้คนเอาอาหารมาป้อนชัด ๆ
ตามที่คาดการณ์ไว้
หลังจากได้ยินคำพูดของฉู่โม่ว บรรพชนหมัวก็หัวเราะลั่นทันที จากนั้นพูดว่า “ฮ่า ๆ เธอกับฉันคิดเห็นตรงกันเลย ฉันจึงตอบพวกเขาไปว่าเงื่อนไขเดิมที่ 40% นั้นมากเกินไป ดังนั้นเพื่อรักษาผลประโยชน์ฝ่ายเราให้มากที่สุด ฉันจึงเจรจาอีกรอบ จนในที่สุดพวกเขาก็ยอมตกลงที่ 20%!”
“หลังจากนั้น เพื่อความแน่ใจฉันจึงได้ไปสอบ
