ะช่วยให้เขาเข้าใจความลึกลับของห้วงเวลาได้มากขึ้น แต่ท้ายที่สุดแล้วก็มีเพียงระดับดาราลับฟ้าเท่านั้น
สำหรับฉู่โม่วในปัจจุบัน แม้จะกลืนกินพรสวรรค์ระดับนี้ไป มันก็ไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้มาก อาจกล่าวได้ว่าแทบจะไม่มีผลเลยก็ว่าได้
เมื่อเวลาผ่านไปอีกสองวัน
ก็ได้มีเรือรบโบราณมาจอดเทียบเหนือตำหนักบรรพชน
จากนั้นเมื่อถึงกำหนดการวันออกเดินทาง
ชายหนุ่มกับเหล่าเทวะยุทธ์กว่าสิบคนจึงทยอยขึ้นเรือรบทีละคน ซึ่งนอกจากพวกเขาแล้ว ก็ยังมีบรรพชนหมัวและบรรพชนคนอื่น ๆ ที่เป็นมหาเทวะยุทธ์ได้ร่วมเดินทางไปด้วยเช่นกัน
บรรพชนทั้งหมดเดินทางไปเพื่อคอยปกป้องความปลอดภัยของฉู่โม่วและคนอื่น ๆ
เพราะการเดินทางไปยังดาราจักรซึ่งเป็นที่ตั้งของเผ่าพันธุ์มายาก็ยังมีอันตรายระหว่างทางอยู่บ้าง
อีกทั้งตัวตนของฉู่โม่วยังมีความสำคัญอย่างมาก ดังนั้นเผ่าพันธุ์มนุษย์จึงไม่กล้าประมาทและต้องส่งคนไปคอยอารักขาเพื่อความรอบคอบ
“ออกเดินทางได้!”
ตามคำสั่งของบรรพชนหมัว
เรือรบโบราณเริ่มออกเดินทางและกระโดดข้ามห้วงมิติไปยังดาราจักรซึ่งเป็นที่ตั้งของเผ่าพันธุ์มายาทันที
เผ่าพันธุ์มายานั้นไม่ได้อยู่ไกลจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ โดยพวกเขาอยู่ใกล้กับอาณาเขตของเผ่ามนุษย์วิหค ยิ่งเมื่อเผ่ามนุษย์วิหคตกอยู่ภายใต้การปกครองของเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว ดังนั้นเผ่าพันธุ์มายาจึงกลายเป็นเพื่อนบ้านของเผ่าพันธุ์มนุษย์ไปโดยปริยาย
ด้วยศักยภาพของเรือรบโบราณ จึงใช้เวลาในการเดินท
