ยความว่องไว เขาหายตัวไปในกาแล็กซีอันเปล่าเปลี่ยวภายในพริบตาเดียวเท่านั้น
…
หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่วัน
ชายหนุ่มก็กลับมาถึงอาณาเขตของโบราณสถานแห่งมหาเทวะยุทธ์และมุ่งหน้าไปยังตำหนักอันงดงามทันที
“คุณฉู่ คุณกลับมาแล้ว!”
ที่ประตูทางเข้าห้องโถงหลัก เทวะยุทธ์คนหนึ่งคอยคุ้มกันอยู่ เมื่อเห็นฉู่โม่วปรากฏตัวขึ้น เขาก็รีบทำความเคารพทันที
“บรรพชนหมัวอยู่ในห้องโถงไหม?”
ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ แล้วจึงถามด้วยรอยยิ้ม
“อยู่ครับ แต่บรรพชนหมัวกำลังประชุมกับบรรพชนคนอื่น ๆ ให้ผมเข้าไปแจ้งให้ไหมครับ?” เขาเอ่ยถาม
“งั้นฉันขอรบกวนหน่อยแล้วกัน”
ฉู่โม่วกล่าวพร้อมยิ้มกว้าง
“คุณสุภาพเกินไปแล้ว!”
ชายหนุ่มโบกมือปัดไปมา
เขากลับหลังหันเข้าไปในห้องโถง และหลังจากผ่านไปไม่นาน เขาก็กลับออกมา “คุณฉู่ เชิญเข้าไปได้เลยครับ!”
ชายหนุ่มพยักหน้า กล่าวขอบคุณเขา แล้วจึงเดินตรงเข้าไป เมื่ออยู่ในห้องโถงเท่านั้น เขาก็มองเห็นบรรพชนหมัวและบรรพชนคนอื่น ๆ ถกเถียงกันอยู่
เมื่อเห็นฉู่โม่ว บรรพชนหมัวก็รีบบอกให้เขานั่งลงและกล่าว “ฉู่โม่ว นายมาได้เวลาพอดี พวกเราเพิ่งจะตัดสินใจคนที่จะได้กินผลเต๋า ฉันจะได้บอกนายเลย!”
ฉู่โม่วทำความเคารพบรรพชนทั้งหลาย แล้วจึงนั่งลงและเอ่ยถาม “เป็นบรรพชนคนไหนเหรอครับ?”
“เทียนเสวียน!”
บรรพชนหมัวกล่าว
บรรพชนเทียนเสวียนเหรอ?
ฉู่โม่วพอจะจำเรื่องของเขาคนนี้ได้
ชายผู้นี้เป็นตัวตนที่มีอายุมาอย่างยืนยาว ว่ากันว่าตอนที่เ
