มันยิ้มในแบบที่ตัวเองคิดว่าดูเป็นมิตรและกล่าว
“จิ๊ด จิ๊ด!”
เสี่ยวลู่พ่นลมหายใจและหันไปทางอื่นโดยไม่สนใจมันแม้แต่น้อย
มันจำได้เป็นอย่างดี
เหตุผลที่มนุษย์ชั่วร้ายอย่างฉู่โม่วสามารถตามหามันพบได้นั้นเป็นเพราะนกชั่วร้ายนี่นำทางไป ไม่เช่นนั้น มันจะมาเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
ตอนนี้ นกน้อยตัวนี้ยังกล้ามาขอยาให้กับตัวเองอีกเหรอ?
ฝันไปเถอะ!
เสี่ยวลู่คิดในใจและกระโดดไปรอบ ๆ ในไม่ช้ามันก็พบต้นดอกซากุระสวรรค์ จึงตามหาตำแหน่งที่พอใจและปักหลักอยู่ที่นั่น
ส่วนอาไต๋นั้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเมินตัวเอง มันก็เผยสีหน้าออกมาอย่างชัดเจน
‘ฮึ่ม ไม่อยากให้ก็ไม่ต้องให้ หยิ่งจริง ๆ!’
‘ถึงฉันจะต้องอดตายก็จะไม่ขอแกอีกแล้ว!’
อาไต๋แอบคิดอยู่ในใจ
เพียงแต่ว่า… ไม่นานหลังจากนั้นมันก็นึกถึงกลิ่นหอมหวนก่อนหน้านี้ และยับยั้งความต้องการในใจไว้ไม่ไหว มันจึงบินเข้าไปใกล้เสี่ยวลู่และพูดคุยกับเสี่ยวลู่อีกครั้ง
