ต่อสู้ไว้
ฟิ่ว ฟิ่ว ฟิ่ว!
ลมกระโชกแรงพัดผ่าน แขนเสื้อที่ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์นั้นราวกับว่ามันสามารถกักเก็บฟ้าดินไว้ข้างในได้
ด้วยการโจมตีอย่างกะทันหัน ประกอบกับระยะทางและวิธีการเช่นนี้ แม้ครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์ก็เป็นเรื่องยากที่จะหลบเลี่ยง
แต่สมบัติที่จำแลงร่างได้ตนนั้นทำการเจาะลงพื้นและหนีไป
ช่วงเวลาถัดมา ร่างของมันหายไปพร้อมกับเสียง ‘ฉัวะ’
จากการรับรู้ของฉู่โม่ว อีกฝ่ายได้หลบหนีจากจักรวาลในแขนเสื้ออย่างสมบูรณ์และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
“เร็วชะมัด!”
ชายหนุ่มตกใจ แม้ว่าเขาจะเคยได้ยินว่าสมบัติจำแลงกายประเภทนี้หลบหนีเร็วมาก แต่เขาก็ยังต้องตกใจเมื่อได้เห็นมันด้วยตาเอง
“จิ๊บ จิ๊บ! หนีไปแล้ว เจ้านาย มันหนีไปแล้ว!”
นกล่าสมบัติอาไต๋ยืนอยู่บนไหล่ของฉู่โม่วพลางพูดอย่างเป็นกังวล
“ไม่เป็นไร!”
“มันวิ่งได้ไม่ไกลหรอก!”
ชายหนุ่มส่งสัญญาณให้อาไต๋วางใจ
แม้ว่าอีกฝ่ายยังคงหลบหนีอยู่ แต่เมื่อเขาใช้จักรวาลในแขนเสื้อของเขา ร่างกายของมันก็ได้แปดเปื้อนด้วยร่องรอยกลิ่นอายและกลิ่นอายของจักรวาลในแขนเสื้อของเขาแล้ว
แม้ว่ามันจะหนีไป แต่ด้วยกลิ่นอายนั้น ฉู่โม่วก็ยังสามารถรับรู้ตำแหน่งเฉพาะของอีกฝ่ายได้เล็กน้อย
นั่นหมายความว่าแม้ว่าแสงสมบัติของมันจะถูกซ่อนไว้ บุตรแห่งโชคชะตาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะหาไม่พบมัน!
“ห่างจากที่นี่ประมาณหกร้อยกิโลเมตร!”
ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงระยะทาง จากนั้นบินไป
เพียงไม่กี่ลมหายใจเขาก็มา
