ั้นเอง
ห้วงมิติที่ถูกพลังเต๋าโจมตีพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
พลังแห่งกฎเกณฑ์เหล่านั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกมันหายไปจนหมด โลกทั้งใบก็แหลกสลาย แล้วจึงบีบอัดอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นลำแสงที่พุ่งเข้าไปในหัวของชายหนุ่มในที่สุด
ในตอนนี้ ฉู่โม่วพลันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาด แล้วทั่วทั้งร่างกายของเขาก็ดูแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
แต่แตกต่างอย่างไรนั้น เขาไม่อาจอธิบายได้
ชายหนุ่มอยากสัมผัสมันอย่างละเอียดอ่อน
แต่ในตอนนั้นเอง พลังดูดรุนแรงก็แพร่กระจายออกมา
หลังจากนั้น
เขาก็รู้สึกว่าดวงตามืดมัวลงและหมดสติไป
…
“พ่อหนุ่มฉู่ รีบตื่นได้แล้ว!”
ท่ามกลางความพร่ามัว ฉู่โม่วพลันได้ยินเสียงตะโกนดังเข้ามาในหู ทำให้ตื่นขึ้นมาในทันใด
เขาลืมตาขึ้นตามสัญชาตญาณ
ชายหนุ่มเห็นว่าตัวเองกลับมาอยู่ในแดนบรรพบุรุษแห่งเผ่าพันธุ์นารีโดยถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้เฒ่าเชียนฮัว บรรพชนหมัว และมหาเทวะยุทธ์จากเผ่าพันธุ์นารีทั้งหลายที่จับตามองเขาอยู่
“บรรพชนหมัว ผู้เฒ่าเชียนฮัว!”
ฉู่โม่วรีบเอ่ยขึ้น
“พ่อหนุ่มฉู่ ร่างกายรู้สึกเป็นยังไงบ้าง? มีอะไรแปลกไปไหม?”
ผู้เฒ่าเชียนฮัวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติครับ แต่…”
เขาจำได้ว่าหลังจากที่โลกจากพลังดวงดาวแตกสลายไป ลำแสงหนึ่งได้พุ่งเข้ามาในร่างกาย
มันทำให้ฉู่โม่วรู้สึกประหลาดและกลัวว่ามันอาจเป็นเรื่องที่ไม่ดีนัก เขาจึงรีบเล่าให้ฟังทันที
แน่นอนว่าเมื่อฉู่โม่วเอ่ยคำว่า ‘แ
