ี๋ย เมื่อเงาร่างวูบไหว เซียวจิ้งอวี่ก็หายไปแล้ว
ในสวน เซียวเทียนอู่และเซียวเมิ่งหลิงและรุ่นที่สามของตระกูลเซียวคนอื่นๆ ล้วนแต่ตกตะลึงมองเซียวเหยียน การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเร็วเกินไป พวกเขาตอนนี้ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
ในฝูงชน เซียวจื่อเซวียนก็ตะลึงงันอ้าปากค้าง จากพี่เหยียนที่ติดตามมาตลอดผู้นั้น เขากลับรู้สึกถึงความแปลกหน้าอยู่หลายส่วน
ทันใดนั้น เงาร่างของเซียวเทียนอู่ก็วูบไหว ขวางอยู่หน้าเซียวเหยียน “เจ้าจะไปไหน?”
เซียวเทียนอู่สายตาเย็นชา ใบหน้าแฝงไปด้วยความโกรธ จ้องมองเซียวเหยียน
ในฐานะพี่ชายคนโตในบรรดาน้องชายร่วมตระกูลน้องสาวร่วมตระกูลรุ่นที่สามของตระกูลเซียว สำหรับการกระทำของเซียวเหยียนเขารู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง และก็โกรธอย่างยิ่ง! เขากับเซียวเมิ่งหลิงล้วนแต่ยอมแพ้การช่วงชิงมังกรแท้จริง ก็ใช่ว่าจะไม่ใช่เพราะเห็นแก่น้องชายร่วมตระกูลสองคนนี้รึ?
เมื่อเห็นท่าทางที่โกรธเกรี้ยวของพี่ชายร่วมตระกูลผู้นี้ อารมณ์ในใจของเซียวเหยียนก็ได้เก็บงำไว้แล้ว สำหรับคนตรงหน้า เขากลับไม่มีความรู้สึกที่ไม่ดี กลับกันการแสดงออกก่อนหน้านี้ของอีกฝ่าย ทำให้เขาค่อนข้างมีความรู้สึกที่ดี
“ข้าจะไปดูเขา” เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย
“อย่า
