้กับเขา
ในวันนี้ ก่อนที่ฉู่โม่วจะแยกตัวไปฝึกฝน อาจารย์และผู้อาวุโสมากมายในสำนักต่างก็มาอวยพร
ข้างในถ้ำ ทรัพยากรมากมายถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างเพียบพร้อม
“ท่านอาจารย์ ข้าต้องก้าวเข้าสู่ขั้นเซียนได้สำเร็จ จะต้องไม่มีข้อผิดพลาดแน่นอน!”
ฉู่โม่วยืนอยู่ข้างนอกถ้ำและกล่าวพร้อมทำความเคารพ
ปรมาจารย์ลูบเคราด้วยรอยยิ้มและพยักหน้าพร้อมกล่าว “ในฐานะอาจารย์ ข้าเชื่อในตัวเจ้าอยู่แล้ว แต่… ข้าก็ยังต้องเตือนว่า เมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นใหม่ จำไว้ให้ดีว่าเจ้าจะโลภไม่ได้ ถึงจะล้มเหลวก็ไม่เป็นไร! เจ้ายังมีเวลาอีกมาก ต้องทำได้อยู่แล้วละ!”
“ใช่แล้ว เส้นทางแห่งการฝึกตนนั้นยากลำบาก ทำไมจะไม่มีข้อผิดพลาดล่ะ?”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยปากเตือน “เมื่อก้าวเข้าสู่วิถีแห่งความเป็นอมตะแล้ว เส้นทางของเจ้าก็จะราบรื่นยิ่งขึ้น ถึงมันจะเป็นเรื่องดี ข้าก็กังวลมาก… กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกับเจ้า!”
“เจ้าต้องจำไว้ให้ดีว่า เมื่อสัมผัสได้ว่ามีอะไรผิดปกติไปจะต้องหยุดฝึกฝนทันที ไม่ว่าอย่างไร ปรมาจารย์ก็มีทรัพยากรที่จะช่วยเจ้าได้!”
“ใช่! ถึงจะล้มเหลวสักครั้งก็ไม่เป็นไร สะสมประสบการณ์ไว้ก็ดีแล้ว!”
“ระวังตัวด้วยล่ะ อย่าชะล่าใจเกินไป!”
เหล่าผู้อาวุโสต่างก็กล่าวเตือน
“ผู้อาวุโส ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าเข้าใจแล้ว!”
ฉู่โม่วกล่าวและพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น
หลังจากนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน เขาก้าวเข้าสู่ถ้ำและเริ่มฝึกฝนทันที
คราวนี้ ดูเหมือนว่าแม
