นบนเส้นทางแห่งความเป็นอมตะไม่ได้เลยจริง ๆ หรือ?”
ข้างในห้องอันว่างเปล่า บนภูเขาอันเงียบสงัด
มีแค่เพียงเสียงคำรามของฉู่โม่วดังให้ได้ยิน
เขาเผชิญหน้ากับร่างไร้ชีวิตของเจ้าสำนักเพียงคนเดียว และดูเหมือนจะลืมทุกสิ่งไป
เขาไม่กินไม่นอนและเอาแต่จ้องมองร่างของเจ้าสำนักที่ผอมบางและเหี่ยวแห้งลง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
หลังจากที่ได้สติกลับมา เขาก็ตื่นขึ้นในที่สุด
ความเป็นอมตะนั้น สำหรับเขาแล้ว มันคือความฝันที่ไม่อาจไขว่คว้ามาได้!
เขายอมแพ้แล้ว!
คืนนั้น เขาซึมเซาตลอดทั้งคืน และหลังจากที่ฝังร่างของเจ้าสำนักเรียบร้อย เขาก็อยู่ในสำนักเต๋าแห่งนี้เป็นคนสุดท้ายและตายอย่างโดดเดี่ยว
เขายังคงคิดเรื่องนี้อยู่ในใจจนถึงช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต
ทั้งที่พยายามมากขนาดนั้น แต่ทำไมสุดท้ายถึงมีจุดจบที่น่าเศร้าแบบนี้ล่ะ?
