บทที่ 699 ลุ่มแม่น้ำ ฉันควรไปที่ไหน?
ท่ามกลางระลอกคลื่นโหมกระหน่ำ
สามพันโลกาภายในชั่ววินาที
บนแม่น้ำสายยาวอันแสนลึกลับนี้ ฉู่โม่วนั่งขัดสมาธิอยู่บนเรือลำเล็ก และเท่าที่ตาของเขามองเห็น ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยดอกไม้โปรยปราย และแต่ละดอกที่ร่วงหล่นลงมาก็คือสิ่งมีชีวิต
สิ่งมีชีวิตมากมายเหล่านี้มีทั้งส่วนที่น่าอัศจรรย์และน่าเบื่อหน่าย
แต่ชายหนุ่มก็ตั้งตาดูทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
“หลายปีท่ามกลางหุบเขา ถ้ามองย้อนไปก็คงผ่านมาสักร้อยปีแล้ว ความผันผวนและการเปลี่ยนแปลงของโลก ต้องผ่านความโดดเดี่ยวหลายพันปี ได้แต่มองความตายของเพื่อนพ้อง ความสวยงามก็เป็นเพียงแค่อดีต แล้วท้ายที่สุดก็ต้องอยู่ตัวคนเดียว เดินไปบนเส้นทางนี้คนเดียวงั้นเหรอ?”
ทันใดนั้น… เสียงดังกังวานราวกับเสียงสวรรค์พลันดังขึ้นในความคิดของฉู่โม่ว!
เสียงนั้นเต็มไปด้วยพลังและความน่าเกรงขามแห่งสวรรค์ราวกับเทพเจ้าที่ตั้งคำถามกับเขา
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเสียงนั้นมาจากไหน แต่จิตสัมผัสข้างในก็ทำให้เขาอยากอ้าปากตอบไปว่า ‘ได้’
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
เมื่อเขาอ้าปากออก ก่อนที่จะได้พูดอะไร ภาพนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นในหัว
มันคือชีวิตเก่าของเขา!
มันคือภาพตอนที่เขาอยู่บนโลก
ฉู่โม่วเป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตหลายพันชีวิตที่เกิดมาในครอบครัวธรรมดา ใช้ชีวิตธรรมดา อยู่กับพ่อแม่และมีครอบครัวแสนสุขสันต์ เขาค่อย ๆ เติบโตขึ้นและได้เข้าสู่มหาวิทยาลัยที่ไม่แย่นัก หลังจากนั้นจึง
