ก็ชมกันเกินไป เขายังหนุ่มมาก ไม่ควรจะถูกยกยออย่างนั้นหรอก”
บรรพชนหมัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“นายนั่นแหละที่ถ่อมตัวเกินไป”
ผู้เฒ่าเชียนฮัวหัวเราะร่วนแล้วจึงพูดต่อ “พ่อหนุ่มฉู่คนนี้มีพรสวรรค์ที่โดดเด่นมาก แล้วยังเดินอยู่บนเส้นทางแห่งความไร้เทียมทานด้วย จะให้เขาเป็นแบบนายไม่ได้!”
“แน่นอน”
บรรพชนหมัวโบกมือพร้อมยิ้มกว้าง
ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน ฉู่โม่วก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร
แต่เขาก็ครุ่นคิดอยู่ในใจว่า ทำไมบรรพชนหมัวถึงสนิทสนมกับผู้ปลุกพลังจากเผ่าพันธุ์นารีคนนี้ได้ และเมื่อนึกถึงซีชูที่ไปไหนมาไหนกับเขาตลอดตั้งแต่มาถึงที่นี่ ชายหนุ่มก็คาดเดาอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
‘หรือว่าบรรพชนหมัวจะมาที่นี่ตอนที่ยังหนุ่มและตกหลุมรักกับซีชูจนกระทั่งได้รับอนุญาตจากผู้อาวุโสเผ่าพันธุ์นารีแล้ว แต่เขาก็ต้องแยกจากมาเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์งั้นเหรอ?’
ฉู่โม่วแต่งเรื่องราวกับนิยายขึ้นมาเองในหัว
เขาสงสัยจนอยากจะเอ่ยถามออกไป แต่สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าพูดคำเหล่านั้น
ในตอนที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั่นเอง เขาก็ได้ยินเสียงผู้เฒ่าเชียนฮัวพูดกับตัวเอง “ถ้าเธอตัดสินใจว่าจะเดินเส้นทางนี้แล้ว เธอก็รับพรแห่งจักรวาลได้ แต่เราต้องใช้เวลาเตรียมการพรแห่งจักรวาลสักพัก เพราะฉะนั้นก็พักอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ!”
“ได้ครับ!”
ชายหนุ่มพยักหน้ารับ
หลังจากนั้น
ภายใต้การจัดการของผู้เฒ่าเชียนฮัว เขาก็ได้ที่พักในแดนบรรพบุรุษของเผ่าพันธุ์นารี
ส่วนบรรพชนหม
