้จริงของตระกูลเซียวข้า เหยียนเอ๋อร์ย่อมมีวิจารณญาณของตนเอง ขอให้พระโพธิสัตว์เคารพตนเองด้วย!”
ในที่สุด เซียวจิ้งอวี่ก็ยังคงกล่าววาจาเพื่อกู้หน้ากลับคืนมา ขณะเดียวกัน คำพูดนี้ก็เป็นการพูดให้คนอื่นฟังด้วย เขาเป็นการเปิดทางให้เซียวเหยียน
ชั่วพริบตาเมื่อครู่ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเซียวเหยียนได้เคลื่อนจิตสังหารแล้ว เขาผู้เคยสังหารอสูรนับไม่ถ้วนที่นอกชายแดน การรับรู้ต่อจิตสังหารของเขานั้นเฉียบคมอย่างยิ่ง
แต่ว่า นอกจากเซียวเหยียนแล้ว เขายังรับรู้ได้ว่าเซียวจื่อเจี๋ยก็มีจิตสังหารเช่นกัน!
ความสัมพันธ์ของเด็กรุ่นหลังสองคนนี้ ไม่ได้สงบสุขเหมือนพี่น้องร่วมตระกูลคนอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึงการเปรียบเทียบกับรุ่นบิดาของพวกเขา ยุคที่เก้าบุตรชายตระกูลเซียวรักใคร่กลมเกลียวกันแล้ว ถึงแม้จะเป็นสายเลือดญาติสนิท แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ห่างกันอยู่ชั้นหนึ่ง
เซียวจิ้งอวี่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เพิ่งจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ในประวัติศาสตร์พันปีของตระกูลเซียว ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นราชวงศ์ที่สืบทอดสายเลือดเดียวกันก็ยังเคยมีการต่อสู้แย่งชิงที่นองเลือด เพียงแต่ถูกปกปิดและกดข่มไว้เท่านั้น ด้วยเหตุนี
