ร่างลวงตาหลายพันร่างจากพลังของเย่เทียนจวินก็เริ่มสั่นสะท้านราวกับเรือเล็กท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำและอาจพลิกคว่ำได้ทุกเมื่อ
“นี่ นี่มันอะไรกัน?!”
ผู้คนนับไม่ถ้วนหวาดผวาจนหน้าซีดเผือดและอุทานออกมา
ในตอนนี้
แขนเสื้อข้างหนึ่งของเขาพลันปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน แล้วมันก็ขยายใหญ่ขึ้นต้านสายลมราวกับคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งและปกคลุมโลกเอาไว้
“เอามาให้ฉัน!”
ฉู่โม่วสูดหายใจลึก
แขนเสื้อสีดำสั่นไหวและปกคลุมทุกสิ่งเอาไว้ราวกับว่ากาแล็กซีพลิกกลับด้าน ตามมาด้วยพลังอันแข็งแกร่งที่แพร่กระจายออกไปโดยรอบ แล้วทุกสิ่งก็ถูกปกคลุมเอาไว้โดยแขนเสื้อนี้
เพียงแค่ชั่วครู่ แต่ก็รู้สึกเหมือนผ่านไปหมื่นปี
ระหว่างที่ทุกคนรู้สึกว่าทุกอย่างมืดไปนั้น แสงสว่างก็กลับมาอีกครั้ง
แต่ข้างหลังแขนเสื้อเหล่านั้น ร่างที่เคยปรากฏอยู่และรัศมีสังหารไร้ที่สิ้นสุดก็หายไปจนหมดสิ้น
หากไม่ใช่เพราะการพลิกสถานการณ์จากการปะทะของเมฆและอากาศ รวมถึงพายุหมุนบางส่วนที่ยังไม่จางหายไป ทุกคนที่นี่ก็คงจะคิดว่าภาพก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเป็นแน่
“นี่… นี่มันกระบวนท่าแบบไหนกัน?”
“กระบวนท่าสังหารที่น่าสะพรึงกลัว ทำไมถึงแพ้ง่าย ๆ แบบนี้ล่ะ?!”
“น่าเหลือเชื่อ!”
“ฉู่โม่วนั่นเก็บซ่อนพลังเอาไว้มากขนาดไหนกัน?”
“สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งบนศิลาต้นกำเนิด พลังแบบนี้มันเหนือยิ่งกว่าจินตนาการซะอีก ถ้าเปรียบเทียบกันแล้ว พวกเรานี่เสียชื่อตัวตนระดับเทพเจ้าจริ
