ธุ์ที่ทุกคนจะรับมือได้
แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่คนส่วนใหญ่เห็นด้วย
ตอนนี้ สถานการณ์ของพวกเขาขึ้นอยู่กับเผ่าพันธุ์มนุษย์ หากพวกเขากลับเข้าสู่สงครามอย่างพลการ พวกเขาก็จะพึงพอใจ แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็คือมหาเทวะยุทธ์มากกว่าสิบคนและกองกำลังสำรวจหลายล้านชีวิตจะถูกทำลาย และทั่วทั้งเผ่าสิงห์ดำคลั่งก็จะล่มสลายลงสู่หุบเหวลึก
ไม่มีใครกล้าตัดสินใจเช่นนั้นแน่!
ดังนั้น
แม้ว่าข้อเรียกร้องของบรรพชนหมัวจะน่าปวดใจและเรียกได้ว่าเป็นการขู่กรรโชกเสียด้วยซ้ำ พวกเขาก็ต้องจำใจถกเถียงกันในเรื่องนี้
หลังจากที่โต้เถียงกันกว่าสามวันเต็ม เผ่าสิงห์ดำคลั่งก็ได้แผนสุดท้ายก่อนจะหมดเวลาที่บรรพชนหมัวกำหนดไว้เพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
“ทรัพยากรต่าง ๆ จะยังเป็น 70% ของพื้นฐาน และฐานสงครามจะลดเหลือแค่สี่แห่ง นี่คือเส้นตายของเผ่าสิงห์ดำคลั่ง ถ้ายังปฏิเสธ พวกเราก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต่อสู้เท่านั้น!”
ข้อเสนอนี้ได้รับการยอมรับจากทุกคน
เรื่องนี้จึงไปถึงหูของผู้บัญชาการหลักอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็รีบไปรายงานผลการเจรจาให้กับบรรพชนหมัวทันที
หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้ บรรพชนหมัวก็ไม่พอใจเล็กน้อยและพยายามต่อรองอีกสักพัก หลังจากที่ยืนยันได้ว่านี่คือขีดจำกัดของอีกฝ่ายแล้ว เขาจึงตอบตกลง
“ถ้างั้นก็มาเซ็นสัญญากัน!”
บรรพชนหมัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ขณะที่พูด เขาก็หยิบกระดาษสีทองที่มีอักขระสีทองสว่างไสวนับไม่ถ้วนส่องวาบไปมา มันคือสัญญาที่สร้า
