ุษย์วิหคยอมถอยทัพ หากเผ่าพันธุ์มนุษย์ใช้วิธีการนี้กับพวกเขา งั้นไม่ใช่ว่าพวกเขาจะเป็นเหยื่อรายต่อไปเหรอ?!
‘ไม่ พวกเราต้องหาทางถอยทัพ!’
‘ตอนนี้เราต้านทานพลังของเผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่ไหวหรอก ถ้าผู้แข็งแกร่งทุกคนในเผ่าพันธุ์มนุษย์มารวมตัวกันที่นี่ พวกเราต้องตายกันหมดแน่!’
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ตัดสินใจที่จะถอยทัพ
เพียงแต่ว่า…
เมื่อตัดสินใจที่จะถอยทัพ เขาก็นึกถึงมหาเทวะยุทธ์สามคนที่ตายไป เขาส่งกองทัพออกไปยังดาราจักรเมฆาสวรรค์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย เขากลับต้องเสียมหาเทวะยุทธ์ไปสามคน ทำให้อดรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจไม่ได้
“มนุษย์วิหคพวกนี้ กล้าพูดว่าจะทำสำเร็จได้ ฉันว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ฉันไม่น่าฟังคำอวดดีของมนุษย์วิหคและส่งกองทัพออกไปเลย!”
เขารู้สึกเสียดายอยู่ลึก ๆ ในหัวใจ
แต่จะเสียดายตอนนี้ก็สายไปแล้ว สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือคิดหาวิถีทางที่จะหลบหนีออกไปจากสนามรบได้อย่างปลอดภัย
ตอนนี้เมื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์มีพละกำลังมากขึ้น แล้วยังชนะการต่อสู้กับเผ่ามนุษย์วิหคอีกด้วย พวกเขาคงจะได้ยินข่าวนั้นด้วยเช่นกัน ทำให้กำลังใจของพวกเขาห่อเหี่ยวยิ่งกว่าเก่า
ณ จุดนี้ พวกเขาคงไม่มีทางถอยทัพได้หากไม่จ่ายอะไรสักอย่างเป็นแน่!
หลังจากที่ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานาน ผู้บัญชาการก็ตัดสินใจเจรจาสงบศึกในที่สุด
“ผู้ส่งสาส์น!”
“รับคำสั่งของฉันไป ส่งข้อความนี้ไปให้เผ่าในชื่อของฉันและเชิญบรรพช
