ึ่ง
“แกจะปล่อยพวกเราไปเหรอ?”
ผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์วิหคคนหนึ่งกล่าวอย่างเหลือเชื่อ
พวกเขาคิดว่ามหาเทวะยุทธ์ปู้เมี่ยจะสังหารทุกคน แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น พวกเขาก็เข้าใจว่าพวกตนยังมีโอกาสรอดไปได้และมีกำลังใจขึ้นมาทันที
“โชคชะตาของเผ่ามนุษย์วิหคจบลงแล้ว การพ่ายแพ้ก็ย้อนกลับไม่ได้อีกแล้ว ถ้ายังสู้ต่อไปก็มีแต่จะเพิ่มความเสียหายเท่านั้น ทำไมเผ่าพันธุ์มนุษย์ต้องฆ่าต่อไปด้วยล่ะ?”
มหาเทวะยุทธ์ปู้เมี่ยยิ้มกว้างและพูดต่อ “อีกอย่าง เผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่กระหายเลือดนักหรอก ตราบใดที่พวกแกยอมแพ้และกลายเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ฉันก็จะยอมปล่อยพวกแกไป!”
เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของมหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์วิหคอีกสิบสองคนที่เหลือก็เต้นระรัว
ในการต่อสู้นี้ พวกเขาส่วนมากได้รับบาดเจ็บ และบางคนก็มีอาการสาหัสทีเดียว นอกจากนี้ เพราะการตายของผู้อาวุโสหลัก กำลังใจของพวกเขาจึงถดถอยไปจนไม่เหลือความคิดที่จะต่อสู้แม้แต่น้อย
แต่เพราะไม่รู้ว่ามหาเทวะยุทธ์ปู้เมี่ยคิดอะไรอยู่ หากอีกฝ่ายจะสังหารพวกเขาทุกคน พวกเขาก็ได้แต่ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น แต่หากเขายอมปล่อยไป… เช่นนั้นใครจะอยากต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดกันล่ะ?
แต่…
เงื่อนไขของมหาเทวะยุทธ์ปู้เมี่ยก็ทำให้พวกเขาต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ทำให้พวกเขารู้สึกลังเลเล็กน้อย
“อย่าไปฟังที่เขาพูด เขาปล่อยพวกเราไป
