้ไม่นาน
เพราะฉู่โม่วช่วยเขาตัดสินใจแล้ว!
…
“การบุกโจมตีของพวกแกครั้งนี้ จะไม่ได้รับการให้อภัย!”
“แต่ในเมื่อมาถึงที่แล้ว ก็อยู่ที่นี่เลยแล้วกัน!”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างเลือดเย็น
เมื่อพูดจบ เขาก็ใช้ระฆังหายนะอีกครั้ง ความโกลาหลพลันสว่างไสวไปทั่วทั้งร่างกาย เลือดและพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกไปราวกับทางช้างเผือกที่ปกคลุมสนามรบดวงดาวแทบจะในทันที
หลังจากนั้น
เขาก็ลั่นระฆังจักรพรรดิบูรพาอีกครั้ง
“ไป!”
คำสั่งนั้นฟังดูราวกับคำพิพากษาแห่งสวรรค์
เสียงนั้นสงบนิ่ง แต่ก็ดังกึกก้องไปทั่วจักรวาลกว่าหลายพันกิโลเมตรในทันที คำพูดนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยเจตสังหารและพลังอันยิ่งใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด
เมื่อพูดจบ
ระฆังจักรพรรดิบูรพาก็ดังสนั่นไปทั่วทุกทิศทาง แสงศักดิ์สิทธิ์ที่สว่างไสวยิ่งกว่าเก่าพุ่งผ่านห้วงอากาศและรวมตัวกับคลื่นเสียงสีทองนั้น ก่อนจะแพร่กระจายไปยังเหล่าผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์วิหค
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงระฆังดังกึกก้องเข้าปะทะ ทั้งยิ่งใหญ่และทรงพลัง
คลื่นเสียงไร้ที่สิ้นสุดแพร่กระจายออกไป ไม่ว่าพวกมันผ่านไปที่ใด สวรรค์และโลกก็จะตกอยู่ในความโกลาหล ทุกสิ่งถูกทำลายและกลับกลายเป็นฝุ่นผง เหลือแค่เพียงเสียงระฆังที่ดังกึกก้องและรุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินในจักรวาล
ในขณะเดียวกัน…
ผู้นำเผ่ามนุษย์วิหคผู้ยังคงพยายามดิ้นรนพลันสัมผัสได้ถึงหายนะเหนือคำอธิบายในหัวใจ ทำให้ศีรษะของเขารู้สึกชาแ
