กคลื่นนับไม่ถ้วนที่เชื่อมต่อกันราวกับทะเลสีทอง
“เป็นไปได้ยังไงกัน!”
มั่วจื้อเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวาและไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เห็นได้
นี่คือการโจมตีเต็มกำลังของเขา!
มันก้าวข้ามระดับของเทวะยุทธ์ระดับสูงสุดและกระทั่งใกล้เคียงกับขั้นมหาเทวะยุทธ์แล้ว เทวะยุทธ์ระดับสูงสุดทั่วไปนั้นไม่อาจต้านทานมันได้แน่ แต่ในตอนนี้ ฉู่โม่วกลับลบมันไปได้ง่าย ๆ อย่างนี้เหรอ?
พละกำลังของเขาน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?
แล้วระฆังทองแดงนั่นมาจากไหนกัน?
เขาได้แต่ตกตะลึง…
ในขณะเดียวกัน
เมื่อเห็นคลื่นเสียงเหล่านั้นแพร่กระจายออกมา เขาก็รู้สึกได้ถึงคำเตือนในหัวใจ รู้สึกว่าศีรษะเริ่มตื้อชา และความกลัวเหนือคำบรรยายก็เริ่มกัดกินหัวใจ
นี่คือหายนะแห่งความตาย
ทำให้เขาเกิดความคิดที่ไม่อาจต่อต้านได้!
“ไม่นะ!”
“ไม่มีทาง!”
“ฉันเป็นครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์นะ ฉันใช้ชีวิตมามากกว่าหลานแสนปี ฉันเคยเห็นความแปรปรวนและการเปลี่ยนแปลงในจักรวาลมานับครั้งไม่ถ้วน แล้วฉันจะมาตายด้วยน้ำมือของเด็กแบบแกได้ยังไงกัน?!”
“ไม่มีทาง!”
สีหน้าของเขาโกรธแค้นขณะที่คำรามอย่างบ้าคลั่ง
ภายใต้วิกฤตเช่นนี้ เลือดและพลังปราณไร้ที่สิ้นสุดก็พลุ่งพล่าน แสงศักดิ์สิทธิ์สว่างไสวกลับกลายเป็นเกราะป้องกันอันไร้เทียมทานเพื่อพยายามป้องกันคลื่นเสียงของระฆังจักรพรรดิบูรพา
แต่…
“ไม่พอ!”
“ยังไม่พอ!”
ครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์คำรามลั่น
แม้ว่าเลือดและพลังปราณทั้งหมดจะพลุ่งพล่านออก
