งดังกึกก้องไปทั่วทุกหนแห่ง ในขณะเดียวกัน แสงสวรรค์มากมายก็ฉายจากศีรษะของฉู่โม่ว มันแพร่กระจายออกไปปกคลุมพื้นที่กว่าหลายล้านกิโลเมตรในทันที ดูราวกับดวงอาทิตย์สว่างไสวที่ปลดปล่อยแสงและความร้อนไร้ที่สิ้นสุด
รัศมีที่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดแผ่ซ่านออกไปราวกับว่าเทียมเทพโบราณตื่นขึ้นมา
“นี่มันอะไรกัน?!”
“ทำไมมันถึงทำให้ฉันกลัวล่ะ!”
“หรือว่าศัตรูที่ทรงพลังกำลังจะเข้ามา!”
“นี่คือตำหนักบรรพชนนะ มันเป็นสถานที่สำคัญสำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างเรา ใครจะกล้าทำแบบนั้นกัน?!”
ในตอนนี้…
ภายในรัศมีหลายหมื่นกิโลเมตร ผู้ปลุกพลังจำนวนมากสัมผัสได้ถึงภยันตรายจนรู้สึกชาและขนลุกไปหมด
พวกเขาต่างก็พูดคุยกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
และขณะที่ทุกคนพูดคุยกันอยู่นั้นเอง
ตูม! ตูม! ตูม!
ทันใดนั้น
เสียงระฆังพลันดังขึ้นบนท้องฟ้า เสียงนั้นไม่ดังเลยสักนิด มันเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียด้วยซ้ำ แต่มันก็ยังดังเข้าไปในโสตประสาทของผู้ปลุกพลังทุกคนได้อย่างน่าประหลาด ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็ยังต้องรู้สึกเหมือนว่ามันดังกึกก้องอยู่ในหู
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงนั้นยังคงดังต่อไป
แต่มันไม่ใช่เสียงระฆังอีกต่อไป ไม่มีใครบอกได้ว่ามันเป็นเสียงอะไร แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็รู้สึกได้ว่ามันคือเสียงหัวใจเต้น
“เสียงนั่น…”
“ทำไมถึงมีเสียงหัวใจเต้นได้ล่ะ?”
“ไม่มีทาง! หัวใจจะเต้นดังไปหลายพันกิโลเมตรได้ยังไง ถึงจะเป็นมหาเทวะยุทธ์ก็เถอะ มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”
ผู
