่เข้ามาในร่างกาย เธอรู้ว่านี่คือโอกาสของเธอ
“ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้ ฉันก็ยังอยากอยู่เคียงข้างนาย”
“ถึงนายจะไม่หยุดและหันหลังกลับมา นายก็ยังให้ฉันติดตามตลอดไปได้!”
“แค่นั้น… ก็พอแล้วละ!”
เมื่อคิดดังนั้น
เฉินซีเวยก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับว่ายกภูเขาออกจากอก และในวินาทีนั้นเอง เธอก็รู้สึกราวกับว่าโซ่ตรวนบางอย่างในร่างกายได้ถูกทำลายลง
…
ทันใดนั้น ท้องฟ้าและผืนดินก็เกิดความโกลาหล
พายุคะนองส่งเสียงคำรามและฉีกหมู่เมฆออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ความหนาวเย็นเกินบรรยายพัดพาออกมาอีกครั้ง
ในร่างกายของเธอเริ่มเกิดแรงสั่นสะเทือนที่ค่อย ๆ รุนแรงขึ้นราวกับว่าบางสิ่งกำลังจะพุ่งออกมา
ท้ายที่สุด…
เมื่อแรงสั่นสะเทือนนี้เพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด
ครืน!
ลำแสงสว่างไสวพุ่งออกจากความคิดของเฉินซีเวยขึ้นไปบนฟ้า
“นี่ นี่มัน…”
ผู้คนนับไม่ถ้วนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง
กลางอากาศมีกระบี่อันยิ่งใหญ่และสว่างไสวลอยอยู่ มันปลดปล่อยเจตจำนงกระบี่อันน่าตกตะลึงออกมา แค่เพียงได้มองก็ต้องรู้สึกเจ็บจนน้ำตาไหลลงมาราวกับสายฝน
ไม่เพียงเท่านั้น
ข้างกระบี่ที่ก่อตัวขึ้นจากเจตจำนงกระบี่ มีผีเสื้อสีน้ำเงินบินอยู่รอบ ๆ ด้มกระบี่ ปีกของมันบางราวกับจักจั่นและใสราวกับผลึกแก้ว ราวกับว่ามันถูกทำขึ้นจากน้ำแข็งและหิมะ ไม่ว่าบินผ่านไปที่ใด ปีกของมันก็จะสั่นไหวและทิ้งสัญลักษ์น้ำแข็งที่มีรัศมีหนาวเย็นไร้ที่สิ้นสุดสองแห่งไว้บนห้วงอากาศ
และในตอนนั้นเอง…
เฉ
