วจ้านเฉิง ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียน และจ้าวไห่ ต่างก็สนทนากันอย่างถูกคอ พูดคุยถึงเรื่องราวในอดีต แล้วก็พูดคุยถึงพรสวรรค์ของเซียวเหยียนว่าเป็นอย่างไร
แน่นอนว่า เมื่อพูดคุยมาถึงเซียวเหยียน วาจาของปรมาจารย์กระบี่ก็ลดน้อยลงไปมาก ถึงกับไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องการรับศิษย์ในวันนั้น ที่ได้ปฏิเสธเซียวเหยียนไป เพื่อหลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วนในงานเลี้ยง ทำให้คนหัวเราะเยาะ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้รู้สึกเสียใจกับการกระทำของตนเองในวันนั้นก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วเซียวเหยียนไม่ใช่ผู้ที่รักในกระบี่ ความสำเร็จในวิถีกระบี่ย่อมมีจำกัด แต่เรื่องเช่นนี้ตนเองรู้ ศิษย์ของตนเองก็พอจะเข้าใจได้ แต่คนธรรมดาคนอื่นก็ใช่ว่าจะเข้าใจได้ กลับกันจะรู้สึกว่าเขาไม่มีสายตา
เซียวเหยียนกินดื่มเรียบร้อย ยังหาจานเปล่ามาใบหนึ่ง คีบอาหารอร่อยๆ บางอย่าง ให้หลิวรั่วซีที่ยืนอยู่ด้านหลังนำไปส่งให้จิ้งจอกขาวตัวน้อยที่อยู่มุมสวน เจ้าตัวเล็กนี่ก็แอบวิ่งมาครึกครื้นด้วย แต่ไม่กล้าเข้ามาใกล้
นับตั้งแต่ที่บิดาเซียวจ้านเฉิงกลับมา จิ้งจอกขาวในวันปกติก็เอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในห้องของเซียวเหยียน ไม่กล้าวิ่งเล่นไปทั่วสวนอย่างเมื่อก่อน ไม่ต้องพูดถึงการไปก่อกวนในห้อง
