บทที่ 654 เขาจะสามารถได้รับการยอมรับจากแสงอมตะมากเพียงใดกันนะ?
“นั่นมันเทียมเทพกลืนกินสวรรค์!”
“เขาสามารถทำให้ม่านกำแพงวิญญาณเปิดออกเองได้!”
“น่าเหลือเชื่อมาก!”
“แม้แต่หลิ่วเสวียนจือและกู๋เจาสือก็ยังไม่สามารถทำให้เกิดปรากฏการณ์แบบนี้ แต่เขากลับทำมันได้ พรสวรรค์ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก เขาต้องได้รับความรักจากสวรรค์มากแค่ไหนกัน?!”
“ช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก นี่เขาซุกซ่อนความสามารถมาโดยตลอดเลยงั้นเหรอ!”
บรรดาอัจฉริยะและผู้ปลุกพลังหลายคนจ้องมองไปที่ฉู่โม่ว พวกเขาทั้งหมดสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยสีหน้าและแววตาที่ตกใจ
ดวงตาอันงดงามของหลิ่วเสวียนจือกำลังจับจ้องไปที่เทียมเทพกลืนกินสวรรค์เช่นกัน เธอเผยให้เห็นริมฝีปากสีเชอร์รีที่กำลังแยกออกเล็กน้อย พร้อมสีหน้าประหลาดใจไม่คาดฝัน
แต่ไม่นานองค์หญิงก็ตั้งสติได้
เธอไม่สามารถดึงรั้งสายตาอันซุกซนไม่ให้มองไปที่ร่างของฉู่โม่วได้
กู๋เจาสือเห็นท่าทีเมื่อครู่ของเธอเช่นกัน
ในฐานะองค์ชาย เขาก็แอบหลงใหลในตัวของหลิ่วเสวียนจือไม่น้อย ปกติแล้วองค์หญิงมักแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเขามาโดยตลอด แต่เมื่อเห็นเธอให้ความสนใจฉู่โม่ว มันก็ทำให้กู๋เจาสือรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงสบถเล็กน้อยและมองทางฉู่โม่วด้วยแววตาที่เย็นเยียบ
…
ความโกลาหลที่เกิดจากการมาถึงของฉู่โม่วเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ จากนั้นไม่นานผู้ปลุกพลังทุกคนก็ตระหนักได้ว่าสัมผัสแห่งการรู้แจ้งเริ่มลดลง ไ
