น้าที่ที่ต้องทำก็ว่าได้! การที่ผมมอบของพวกนี้ให้กับคุณ นั่นก็เพราะผมเห็นถึงความรักที่คุณมีต่อที่แห่งนี้ และคุณเองก็ให้การช่วยเหลือผมมาตั้งมากมาย ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมเองก็คงไม่ได้ยืนอยู่ในจุดนี้ คุณคู่ควรที่จะถือครองพวกมันเอาไว้!”
ฉู่โม่วเกลี้ยกล่อม
คราแรกที่เขามาถึงสุดยอดฐานจงไห่ เขาเป็นเพียงชายอ่อนแอที่ไร้คนสนับสนุน ในเวลานั้นราชันย์เทพยุทธ์ชิงชาง ผู้ซึ่งเป็นเจ้าวิหารราชันย์เทพยุทธ์ได้รับเขามาเป็นผู้สืบทอดและมอบความช่วยเหลือให้อย่างล้นหลาม ความเมตตาที่ชายชรามีให้ ชายหนุ่มระลึกไว้ในใจอยู่เสมอ เขาหวังว่าสักวันหนึ่งจะมีโอกาสได้ตอบแทน
ผู้ที่คอยค้ำจุนเขาในวันที่อ่อนแอ คือราชันย์เทพยุทธ์ค้ำฟ้าคราม ชิงชางผู้นี้…
“เจ้าหนุ่มน้อย ก็เพราะว่าเธอช่วยปกป้องดาวเคราะห์สีน้ำเงินไว้ยังไงเล่า ตาแก่คนนี้เพียงแต่มีหน้าที่สนับสนุนเธอก็เท่านั้น!” ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางยังคงยืนกรานปฏิเสธ
“แต่ว่า…”
ผู้ดูแลหอสัจธรรมชั้นในต้องการจะพูดต่อ แต่ชายชราตรงหน้าก็ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดส่ายศีรษะ ไม่ว่าเขาจะพยายามโน้มนาวด้วยสารพันข้ออ้างมากมายเท่าไร คำตอบจากอีกฝ่ายก็มีเพียงคำว่าไม่เท่านั้น
ชายหนุ่มเองก็จนปัญญา ในท้ายที่สุดเขาก็ต้องเป็นฝ่ายเก็บของพวกนั้นเองไว้เอง
เวลาดำเนินต่อไป…
คนทั้งสองสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งมีผู้ปลุกพลังคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางยำเกรง “ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์และราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางครับ
