เท่านั้นที่แพร่กระจายออกไปสู่ภายนอกได้
…
สุดยอดฐานจงไห่
ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัว กลิ่นอายของพลังที่ยิ่งใหญ่ราวกับฟ้าจะถล่มเมื่อครู่นี้ มันก้องกังวานสะท้อนไปด้วยเสียงคำรามของพยัคฆ์และมังกร ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นราชันย์เทพยุทธ์หรือคนธรรมดา ไม่เว้นแม้แต่เฉินต้าวซวีและผู้ติดตาม ทุกคนต่างหน้าถอดสีกันหมด
ทุก ๆ ครั้งที่เสียงคำรามก้องกังวาน ใจของทุกคนก็จะสั่นระรัวตามไปด้วย
ครู่ใหญ่ ๆ ทุก ๆ คนก็เริ่มที่จะหันมองไปยังทิศทางเดียวกัน ทิศทางอันเป็นต้นกำเนิดของความกดดันที่น่ากลัว ที่นั่นคือ คฤหาสน์ที่ฉู่โม่วอยู่ ณ ตอนนี้ พวกเขาทั้งหมดแสดงสีหน้าตกตะลึง สงสัย และหวาดกลัวออกมาในขณะเดียวกัน
นี่มันวิชาอะไรกัน? ทำไมถึงสามารถปลดปล่อยแรงกดดันออกมาได้มหาศาลถึงเพียงนี้?
แล้วตอนนี้ความแข็งแกร่งของราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ไปถึงระดับไหนแล้ว?
ไม่มีใครทราบได้
มีเพียงสิ่งเดียวที่พวกเขารู้ คือฉู่โม่ว ณ ตอนนี้นั้นแข็งแกร่งมาก ๆ เขาอยู่สูงเสียจนคนอื่น ๆ ไม่อาจจะก้าวตามได้อีกต่อไป!
“การที่มนุษยชาติอย่างพวกเรามีราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์เนี่ย ช่างเป็นโชคที่ดีอะไรขนาดนี้นะ!”
ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนคิดแบบเดียวกัน
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้พลังนั้นจะน่ากลัวหรือจะมีเสียงของมังกรและพยัคฆ์ลอยตามมาให้รู้สึกหวาดผวา แต่พวกเขากลับไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด กลับกันทุกคนกลับรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากด้วย
นั่นเพร
