ิง ๆ!”
ความประหลาดใจและตื่นเต้นปรากฏบนใบหน้าของฉู่โม่ว เขาอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตนเอง
ภายหลังจากที่เก็บสมบัติล้ำค่าดังกล่าวลงไปในมิติพกพาแล้ว ชายหนุ่มก็หันกลับไปมองยังสมบัติที่เหลือต่อ
ถึงแม้ว่าที่นี่จะมีสมบัติอยู่มากมาย และสมบัติส่วนใหญ่ก็เป็นของล้ำค่า ทว่าเมื่อได้เพชรเม็ดงามอย่าง ‘วิชาสวรรค์อมตะ’ และ ‘คัมภีร์ห่มสวรรค์’ มาแล้ว สิ่งอื่น ๆ ที่เหลืออยู่ ณ ที่แห่งนี้ก็ไม่ใช่สิ่งล้ำค่าในสายตาเขาอีกต่อไป
แต่ถึงอย่างนั้น ฉู่โม่วก็พึงพอใจ
หลังจากที่ตรวจสอบบริเวณโดยรอบด้วยพลังจิตเรียบร้อยแล้ว เขาก็เปิดมิติพกพาและกลืนเอาทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนและเหล่าสมบัติต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวรยุทธ์เข้ามา
สมบัติและทรัพยากรมากมายภายในที่แห่งนี้ลอยขึ้นและพุ่งเข้ามาในมิติพกพาด้วยตนเอง ภายใต้การโคจรของพลังจิตของฉู่โม่ว ของเหล่านี้ถูกจัดเก็บแยกไปตามหมวดหมู่และเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัยทีละอย่าง
ทรัพยากรจำนวนมากเหล่านี้
ทำให้ชายหนุ่มต้องใช้เวลาพักใหญ่ ๆ ถึงจะกลืนกินมันได้หมด
ทันใดนั้นเอง
ด้วยเสียง ‘เปรี้ยง’ มิติที่ถูกเปิดโดยนายน้อยเผ่าปาเหรินก็เริ่มแตกระแหง
มันอาจจะเป็นเพราะเขาได้ตายมานานแล้ว จุดตันเถียนของเขาจึงเริ่มเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา แล้วยิ่งอณูแห่งชีวิตที่รักษามันไว้เริ่มลดปริมาณลง มันจึงไม่สามารถคงสภาพเอาไว้ได้อีก
ในตอนนี้ที่มันสูญเสียพลังจากสมบัติบรรพกาลที่คอยค้ำจุนมันไว้แล้ว มิติที่อยู่ภายในนิ้วของผู้วา
