ึกถึงทั่วทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์ ฉู่โม่วก็เป็นคนแรกที่สามารถเรียกบรรพชนขั้นมหาเทวะยุทธ์ออกมาช่วยเหลือได้เป็นครั้งคราว
โชคยังดีที่บรรพชนหมัวแค่ล้อเล่นและไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก
ยิ่งไปกว่านั้น…
แต่ละครั้งที่เจ้าหนุ่มนี่เรียกเขามาก็เป็นการทำเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งสิ้น
เขาหวังว่าจะได้มาช่วยเหลือแบบนี้อีกเสียด้วยซ้ำ
“ฉันรู้อยู่แล้วละ แล้วมันก็ยังไม่สายไปด้วย เดี๋ยวฉันจะจัดการผลการต่อสู้ที่เหลือให้นายเอง!”
บรรพชนหมัวกล่าว
หลังจากนั้นเขาก็ใช้พลังเหนือธรรมชาติเพื่อคลี่คลายกระแสแปรปรวนต่าง ๆ และการทำงานของพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่ในไม่ช้ามันก็หายไป
หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น
บรรพชนหมัวก็พูดกับฉู่โม่ว “ยังไงซะ ดาวเคราะห์สีน้ำเงินนี่ก็ห่างไกลมาก หลังจากที่เรื่องนี้จบแล้วนายก็รีบกลับมาด้วยล่ะ!”
“ผมเข้าใจแล้วครับ”
คู่สนทนากล่าวตอบอย่างนอบน้อม
บรรพชนหมัวพยักหน้า แล้วจึงหันไปพยักหน้าให้ผู้ตรวจการโจว ผู้เฒ่าสวี และคนอื่น ๆ แล้วจึงหันไปมองยังหลานซิงกับคนอื่น ๆ เล็กน้อย หลังจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในลำแสงแล้วจึงหายวับไปในกาแล็กซีอันกว้างใหญ่
