ดพายุอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นในรัศมีมากกว่าแสนกิโลเมตร พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวแพร่กระจายไปทั่วและทำให้ห้วงอากาศต้องพังทลายลง
แรงกดดันหนักแน่นทำให้หัวใจของทุกคนต้องเต้นระรัว หลายคนหน้าซีดเผือด และบางคนกระทั่งทนไม่ไหวจนร่วงลงมาจากกลางอากาศ
สิ่งต่าง ๆ เริ่มโกลาหลขึ้น
“ฉันอยู่นี่!”
ในตอนนั้นเอง ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางก็ลุกขึ้นยืนและกล่าวอย่างใจเย็น “ทำไมพวกคุณถึงมาที่โลกใบนี้?!”
แม้ว่าภาษาของทั้งสองเผ่าพันธุ์จะแตกต่างกัน ผู้ปลุกพลังก็ยังสามารถเข้าใจกันและกันได้ผ่านการสั่นสะเทือนของเลือดและพลังปราณ การสื่อสารจึงไม่เป็นปัญหาแม้แต่น้อย
“พวกเรามาจากอารยธรรมปาเหรินอันทรงพลังในจักรวาล พวกเรามาที่นี่เพราะพลังงานในเรือรบไม่เพียงพอ จึงอยากจะมาขอยืมพลังงานจากพวกคุณน่ะ แน่นอนว่าเราจะไม่ขอเปล่า ๆ แต่จะมีของขวัญให้ด้วย!”
ระหว่างที่พูด…
ทันทีที่เทวะยุทธ์คนนั้นโบกมือ ลำแสงมากกว่าสิบลำแสงก็พวยพุ่งออกมาต่อหน้าต่อตาทุกคน
ลำแสงเหล่านี้ต่างก็ปลดปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ดูล้ำค่าเป็นอย่างมาก
แน่นอนว่า… นั่นเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก
แท้จริงแล้ว สมบัติเหล่านี้เป็นสมบัติทั่วไปในกาแล็กซี โดยเฉพาะในอาณาเขตของอารยธรรมปาเหริน ทำให้มันมีมูลค่าเพียงน้อยนิด แต่เขาตั้งใจหยิบมันออกมาในตอนนี้ก็เพราะคิดว่าผู้ปลุกพลังบนดาวดวงนี้โง่เขลา
ประกอบกับข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขายังมีกองกำลังที่ทรงพลัง อีกฝ่ายคงจะไม่กล้าต่อต้านและยอมให้ความร่
