ร่งขรึม “เรือรบลำนี้มีกระทั่งนายน้อยจากตระกูลหลวงแห่งอารยธรรมปาเหรินของฉัน แค่ได้อยู่ตรงนี้ก็เป็นเกียรติของแกแล้ว และยังเป็นพรอันล้ำค่าที่ได้ทำประโยชน์ให้กับนายน้อยด้วย แกกล้าต่อต้านโดยไม่นึกถึงความสุขหรือเกียรติศักดิ์ศรีของนายน้อย นั่นมันหาเรื่องตายชัด ๆ!”
“ตอนนี้พวกแกมีแค่ทางเลือกเดียวเท่านั้น ยอมให้ความร่วมมือซะ!”
“ถ้าไม่ สายฟ้าจะถาโถมลงมา และดาวสีน้ำเงินทั้งดวงจะราบเป็นหน้ากลอง!”
น้ำเสียงของเขาทรงพลังจนแพร่กระจายไปทั่วทั้งโลกราวกับคำพิพากษาแห่งพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่อย่างถึงที่สุด
ทันทีที่เขาพูดจบ…
สีหน้าของผู้ปลุกพลังขั้นราชันย์เทพยุทธ์บนโลกมนุษย์ต่างก็เปลี่ยนแปลงไปและรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา
แต่พวกเขาก็ยังไม่ท้อถอย พวกเขากลับแอบเคลื่อนไหวเลือด พลังปราณ และอณูแห่งชีวิตอยู่เงียบ ๆ แม้จะรู้ว่าศัตรูนั้นไร้เทียมทาน พวกเขาก็ยังไม่ยอมแพ้
ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด
เพียงแค่เพราะข้างหลังพวกเขาคือบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเอง หากพวกเขายอมแพ้ ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็จะถูกทำลาย!
พวกเขาจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น!
ในทางตรงกันข้าม ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางกลับรู้สึกผ่อนคลายยิ่งกว่ามาก
เขาจ้องมองไปยังร่างที่ราวกับดวงอาทิตย์ตรงหน้าอย่าเงียบสงบอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงเอ่ยขั้นในทันใด “ถ้าจะทำอย่างนั้น ไม่กลัวว่าจะถูกลงโทษจากคนที่แข็งแกร่งกว่าหรือไง?!”
“ลงโทษงั้นเหรอ?”
ผู้นำของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แล้ว
