บทที่ 619 ระฆังจักรพรรดิบูรพา และวิธีหลอมสังเวย!
เมื่อฉู่โม่วกำลังครุ่นคิดในเรื่องนี้
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในมิติพกพาจึงรีบเปิดดูทันที และในวินาทีต่อมาก็ปรากฏลำแสงทมิฬพุ่งออกมา จากนั้นก็เห็นมันลอยอยู่กลางอากาศ หมุนวนรอบตัวอยู่ไม่ห่าง
“นะ… นี่คือ…”
เมื่อเห็นของสิ่งนี้ ชายหนุ่มก็มีท่าทีผงะไปชั่วขณะ
ย้อนกลับไปตอนที่ชายหนุ่มเคยเข้าไปสำรวจในดินแดนลับ และได้รับสมบัติที่มีลักษณะโค้งเหมือนถ้ำ ซึ่งมันมีความสามารถในการขัดขวางจิตสัมผัสพลังมิติของเขาได้
หลังจากที่ฉู่โม่วได้ครอบครองมัน จึงพบว่ามันค่อนข้างมีมนต์เสน่ห์ลึกลับดึงดูดใจ ทำให้เขาตั้งใจศึกษามันอย่างถี่ถ้วนเป็นเวลานาน แต่ว่าก็ถูกเจ้าสิ่งนี้ยับยั้งจิตสัมผัสมาตลอด จนเวลาผ่านไป ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ลืมเลือนมันในที่สุด
ทว่าตอนนี้…
เขากำลังจ้องมองสิ่งที่เคยลืมเลือนมันไปนานแล้ว?
วัตถุที่บินออกมาจากถุงมิติด้วยตัวเอง
“นะ… นี่”
“เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าสิ่งนี้ก็คือชิ้นส่วนสุดท้ายของระฆังจักรพรรดิบูรพา?!”
ดวงตาของฉู่โม่วเบิกกว้าง พร้อมกับความรู้สึกที่ไม่คาดฝัน
แต่เมื่อพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว เจ้าวัตถุชิ้นนี้กลับสามารถปิดกั้นจิตสัมผัสพลังมิติของเขาได้ และในบางแง่ก็ดูคล้ายกับแผ่นทองแดงของระฆังมากเช่นกัน ดังนั้นหากมันเป็นชิ้นส่วนสุดท้ายของระฆังจักรพรรดิบูรพาจริง ๆ มันก็มีความสมเหตุสมผลอยู่ไม่น้อย
แต่เอาเถอะ…
“หากเป็นแบบนั้นจริง นี่หมายความ
