มีความสุข
“ฉันยังจำได้ดีเมื่อวันที่เราแต่งงานกันและได้มาที่นี่ในครั้งแรก ตอนนั้นบริเวณแนวป้องกันชายฝั่งนั้นอันตรายมาก กองทัพสัตว์ร้ายในทะเลทำการโจมตีแนวป้องกันชายฝั่ง ผู้ปลุกพลังมนุษย์มากมายพยายามปกป้องที่นี่ และการต่อสู้เหล่านั้นไม่เคยลดน้อยลง”
ฉู่โม่วมองดูพระอาทิตย์ตก แล้วย้อนนึกถึงอดีต
เมื่อได้ยินคำพูดของสามี เฉินซีเวยก็นึกถึงฉากตอนที่พวกเขามาที่นี่ แล้วพยักหน้า “ใช่แล้ว เผ่าพันธุ์มนุษย์เราลำบากมากในตอนนั้น พวกเขามักจะตกอยู่ในอันตรายจากการถูกซุ่มทำร้าย ไม่มีช่วงเวลาแห่งความสงบสุขใดเลยแม้แต่น้อย”
“แต่ว่า…”
“ตอนนี้มันเปลี่ยนไปมากแล้ว!”
เมื่อเธอพูดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ เธอก็หันหน้าไปมองชายหนุ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ใบหน้าปกติที่แสนเย็นชาของเธอ เผยให้เห็นถึงร่องรอยแห่งความขอบคุณและชื่นชม ดวงตาของซีเวยยังพร่ามัวเล็กน้อยด้วยเช่นกัน
“รู้อะไรไหม”
หญิงสาวพูดขึ้นเบา ๆ
“อะไรเหรอ?” ฉู่โม่วถามด้วยความสงสัย
“อันที่จริง ฉันเคยตัดใจเรื่องของเราไปแล้วครั้งหนึ่ง เพราะนายทำให้ห่วงหาอยู่ฝ่ายเดียวตลอดเวลา”
ซีเวยมองไปยังทะเลที่ไม่มีที่สิ้นสุดตรงหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
สามีไม่ได้พูดอะไร เพียงรับฟังอย่างเงียบ ๆ
เขารู้ว่าซีเวยกำลังพูดถึงช่วงเวลาที่เขายังไม่กลับชาติมาเกิดในร่างนี้
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงมื้ออาหารที่นายทำให้ฉัน ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่โม่วก็อยากจะพูดอะ
