บทที่ 610 กล่าวลาเหล่าบรรพชน ก่อนออกเดินทางต่อ!
“พวกคุณสมควรได้รับแล้วละ แต่ไม่น่าต้องลำบากเลย!”
บรรพชนทั้งหลายยิ้มกว้าง
เมื่อพูดจบ พวกเขาก็ไม่รอช้าและเลือกสมบัติที่ถูกใจ
บรรพชนผู้มีเจตจำนงดาบแฝงเร้นอยู่ เก็บดาบเข้าไปในกระเป๋าทันที ในขณะที่บรรพชนผู้ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงหยิบคว้าแผนที่ภูเขาและแม่น้ำมา ส่วนลูกแก้วลึกลับก็ไปอยู่ในมือของบรรพชนผู้มีอักขระลึกลับอยู่บนศีรษะ
ส่วนบรรพชนหมัวนั้นได้รับแก่นเลือดชิ้นสุดท้ายไป
หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ทุกคนต่างก็มีความสุขเป็นอย่างมาก คงเป็นเพราะความสุขเหล่านี้ เหล่าบรรพชนจึงประทับใจในตัวฉู่โม่วมากขึ้นและมากขึ้น
“บรรพชนทั้งหลายเดินทางมาถึงดาวเคราะห์วิหคแล้ว ทำไมไม่พักที่นี่สักหน่อยล่ะ?”
ในตอนนั้นเอง เมื่อเห็นว่าทุกอย่างสงบลงแล้ว ผู้อาวุโสสูงสุดของเมืองศักดิ์สิทธิ์เจินหยางบินเข้ามาหาและกล่าวอย่างนอบน้อม
“ฉันรอร่างมายากลับมาอยู่ แค่พักผ่อนน่ะไม่จำเป็นหรอก”
บรรพชนหมัวกล่าวปฏิเสธ
มันทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดของเมืองเจินหยางต้องผิดหวัง
เหล่าบรรพชนต่างก็เป็นมหาเทวะยุทธ์ หากพวกเขาเข้าไปพักในดาวเคราะห์วิหค พวกเขาก็อาจมอบคำสั่งสอนและเปิดเผยมรดกบางอย่างที่เพียงพอจะมอบมรดกไร้ที่สิ้นสุดให้ได้
โชคไม่ดีนักที่พวกเขาไม่ได้รับพรนั้น
เพียงแต่ว่า ก่อนที่ผู้อาวุโสเจินหยางจะได้เผยสีหน้าออกมา เขาก็ได้ยินบรรพชนหมัวพูดต่อ “แต่ในการต่อสู้นี้ ผู้ปลุกพลังของดาวเคราะห์วิหคเอ
