ลาย ๆ อย่างถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด แสงสีทองเปี่ยมพลังพลันสาดแสงออกจากทั่วทั้งร่าง ยามที่ยืนผงาดอยู่บนฟากฟ้า เขาไม่ต่างอะไรกับภูเขาลูกใหญ่ที่เด่นสง่าจากทั่วทั้งกาแล็กซี
ชัดเจน…
คนคนนี้เองก็คิดเช่นเดียวกับชายชราแห่งสำนักสัจจะตะวัน ผู้ที่ตั้งใจจะใช้ชีวิตของตนเอง สร้างเกียรติยศครั้งสุดท้ายอย่างการเปิดโอกาสให้ฉู่โม่วหนีไปก่อน
ในส่วนของสตรีจากตำหนักสตรีศักดิ์สิทธิ์ เธอยังไม่ได้พูดอะไร
แต่เธอเองก็ลอยมาข้างสองชายชราราวกับเข้าใจถึงเจตนารมณ์ของทั้งสองเป็นอย่างดี
การกระทำของเทวะยุทธ์ทั้งสามคนนี้ทำให้เหล่าผู้ปลุกพลังที่ได้เห็นกลับมาตื่นเต้นกันอีกครั้ง
“เรามองข้ามสิ่งนี้ไปได้ยังไงกัน!?”
“ผู้อาวุโสทั้งสองนี้ไม่เกรงกลัวที่จะตายเลย การต่อสู้ครั้งนี้ ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเลยเหรอ!?”
“ถ้าชีวิตของคุณแลกความภาคภูมิใจให้มนุษยชาติได้ คุณจะทำหรือเปล่า?”
“งั้นจะรออะไรกันเล่า!”
“เป็นมหาเทวะยุทธ์แล้วทำไม? มีพลังที่จะซัดกาแล็กซีกระจุยด้วยมือเดียวแล้วทำไมเล่า! ถึงฉันจะเป็นแค่เทวะยุทธ์ แต่ก็ไม่กลัวที่จะฟาดกระบี่ใส่มหาเทวะยุทธ์หรอกนะ!”
“ใช่แล้ว! ต่อให้ฉันตายจากการต่อสู้ครั้งนี้ ฉันจะต้องลากแกไปลงนรกด้วยให้ได้!”
เหล่าเทวะยุทธ์และผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ต่างพากันร่ำร้อง พวกเขาทะยานไปยืนหน้าฉู่โม่วด้วยเลือดและอณูแห่งชีวิตที่ถูกสูบฉีดจนพุ่งสูง คนเหล่านี้พร้อมที่จะตายกันทั้งหมด
แม้การต่อสู้จริง ๆ จะยังไม่เริ่มต้นขึ้น แต่ความ
