ภายใต้การควบคุมของเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครสามารถหนีไปไหนได้อีก!”
“ดังนั้นการกระทำของพวกแกก็เป็นเพียงสิ่งไร้ประโยชน์เท่านั้น ท้ายสุดแล้วฉู่โม่วจะต้องตายที่นี่ ลิขิตนี้มิอาจต้านทานได้”
เจ้าตัวพูดเสียงดัง
น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความยิ่งใหญ่นั้นกระจายไปทั่วทั้งกาแล็กซีในทันที มันสะท้อนไปมาตั้งแต่เหนือจรดใต้ หรือจากใต้ฟ้าไปบนดิน ความกล้าแกร่งและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ราวกับเป็นเสียงของสวรรค์ที่กำลังผิดหวังในตัวมนุษย์ ดังสะท้านด้วยความอหังการ์
ได้ยินเสียงนั้น สรรพสิ่งต่างพากันสิ้นหวัง
ทว่า…
ปณิธานที่จะสู้จนตัวตายของพวกเขาก็ยังคงไม่ได้จางหายไปไหน
ยิ่งเมื่อรู้ว่าตนเองไม่อาจจะรอดไปจากสถานการณ์เช่นนี้ได้ ไฟในการต่อสู้ของพวกเขาก็ยิ่งพร้อมที่จะระเบิดตัวเองมากขึ้นไปอีก
เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ต้องหวาดกลัว…
การเผชิญหน้ากับสิ่งที่แข็งแกร่งกว่านั้น มีมาตั้งแต่สมัยที่มนุษย์ยังคงเป็นเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอ พวกเขาเผชิญหน้ากับอันตรายมานับครั้งไม่ถ้วน และในทุกครั้งที่พวกเขาสามารถรอดชีวิตมาได้ มนุษย์จะแข็งแกร่งขึ้น มันเป็นเช่นนี้มาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน
ดังนั้น…
ในสายเลือดของมนุษยชาติ พวกเขาไม่เชื่อในความสิ้นหวัง!
แม้จะต้องเผชิญหน้ากับความสิ้นหวังจริง ๆ พวกเขาก็จะต้องดิ้นรนเพื่อฝ่าฟันมันออกไปให้ได้ หากไม่สำเร็จในรุ่นพวกเขา ก็จะส่งต่อปณิธานไปสู่ชนรุ่นหลัง เพื่อสักวันหนึ่งภยันตรายนั้นจะหายไ
