โม่วก็ถอนหายใจแล้วพูดเสียงดัง “บรรพบุรุษของผม ถ้าพวกท่านไม่แสดงพลังกันตอนนี้ คิดว่าพวกเราจะรอดไปชมท่านแสดงพลังกันหรือไง?”
เสียงนั้นไม่ได้ดังเกินไป
ทว่าเมื่อเสียงดังกล่าวสิ้นสุดลง ความเงียบกลับส่งมันให้ก้องกังวานไปทั่วอาณาบริเวณ เสมือนคลื่นที่กระจายตัวออกไปไม่มีที่สิ้นสุด
“หืม?”
ได้ยินฉู่โม่วพูด ทุกคน ณ เวลานี้ก็พากันตื่นตระหนก
โดยเฉพาะมหาเทวะยุทธ์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหค สีหน้าของเขาดูเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก
แต่แล้วเจ้าตัวก็รีบแสดงท่าทีผ่อนคลายออกมา “ฉู่โม่ว ฉันรู้ว่าแกน่ะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่ แต่ปัจจุบันนี้ ฉันได้สร้างเขตแดนที่ทรงพลังออกมาแล้ว ต่อให้มีมนุษย์ที่แข็งแกร่งหลงเหลืออยู่อีก มันก็สายเกินไปแล้วที่จะมาช่วยพวกแก…”
ยังพูดไม่ทันจบประโยค เจ้าตัวก็ต้องชะงักไป
นั่นก็เพราะ…
ตอนนั้นเอง เสียงอะไรบางอย่างที่แสบแก้วหูพลันดังขึ้นมาจากช่องว่างของมิติ ราวกับว่าท้องฟ้าประกายดาวกำลังสั่นสะเทือนเสียอย่างนั้น!
