ม่ได้ทำอะไรที่เป็นการเสียมารยาทนอกจากตอบรับด้วยรอยยิ้ม
หลังจากการเดินทางระยะสั้น มันใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เขาก็มาถึงแล้ว
บนเกาะลอยฟ้าแห่งนี้ ด้านหน้าตำหนัก
เทวะยุทธ์ที่นำทางมาก็ได้หยุดลง
“คุณฉู่โม่วครับ มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นกำลังรออยู่ด้านในแล้ว เนื่องจากเป็นความรับผิดชอบของผม ผมไม่อาจจะเข้าไปด้านในได้ ดังนั้นคุณต้องเดินเข้าไปเพียงคนเดียวนะครับ”
ชายคนนั้นพูดด้วยความเคารพ
“เข้าใจแล้ว ขอบคุณมากครับ!”
ฉู่โม่วพยักหน้าเบา ๆ และกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
“คุณฉู่นี่ช่างสุภาพเหลือเกินนะครับ นับเป็นเกียรติของผมที่ได้นำทางคุณมา!” อีกฝ่ายรู้สึกตื้นตันขึ้นมาเล็กน้อย เขาทำความเคารพอีกครั้งก่อนจะถอยจากไป
เมื่อมองอีกคนไปจากที่นี่
หลังจากที่ร่างนั้นหายลับตาไปแล้ว ชายหนุ่มก็หันหลังให้ เขามองไปยังตำหนักเบื้องหน้าตน และอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ
ถึงแม้ว่าผู้ปลุกพลังคนนั้นจะไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่อีกฝ่ายเองก็ไม่รู้เรื่องสัญญาเหมือนกัน
ทว่าชายหนุ่มรู้
ในตอนนี้ที่โถงเบื้องหน้า
บางทีคนที่รอเขาอยู่อาจจะไม่ได้มีเพียงมหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นก็ได้…
