บทที่ 549 เฒ่าประหลาด และวิธีสืบทอดมรดกอันชาญฉลาด!
นี่คือแดนขนาดเล็กที่มีรัศมีเพียงหลายสิบกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดรายล้อมด้วยหมอกสีดำอันแปลกประหลาด
ที่ฝั่งตรงข้ามของฉู่โม่ว มีชายชราชุดดำยืนอยู่
“มีคนเข้ามาแล้ว”
“ฉันกำลังรออยู่เลย”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
พร้อมกลิ่นอายอันหม่นหมองที่เล็ดลอดออกมา เขาดูไร้ชีวิตชีวาเหมือนคนตาย แต่กลับมีกลิ่นอายที่ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ ซึ่งทำให้ผู้คนที่พบเห็นไม่กล้าประมาท
“นี่มัน…”
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไปทันที
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าชายชราชุดดำผู้นี้เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่มีพลังใด ๆ หลงเหลือในร่างกาย พูดตามหลักการคือ อีกฝ่ายควรจะกลายเป็นโครงกระดูกแห้งและตายไปแล้ว ทว่าตอนนี้กลับยังมีชีวิตอยู่ เห็นได้ชัดว่าคงเป็นเพราะใช้วิชาลับอะไรบางอย่างในการคงสภาพไว้แน่นอน
ในจักรวาลมีสิ่งแปลกประหลาดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อลองพิจารณาจากกลิ่นอายดูแล้ว แม้ว่าชายชราจะเป็นเพียงขั้นเทียมเทพระดับสูงสุด แต่ฉู่โม่วก็ไม่ได้ประมาทเลยแม้แต่น้อย และยิ่งเกิดสังหรณ์ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ผมเดาว่าผู้อาวุโสควรเป็นผู้ปลุกพลังเผ่ามนุษย์ แล้วเหตุใดท่านจึงมาอยู่ในที่แห่งนี้”
ผู้มาเยือนถาม
“ใช่แล้ว แต่เรื่องที่ทำไมฉันต้องมาอยู่ที่นี่ คุณต้องลองไปถามเทวะยุทธ์ซวนหยวนดูเอง!”
มีรอยยิ้มที่เศร้าหมองอย่างมากบนใบหน้าของเขา
มหาเทวะยุทธ์ซว
