บทที่ 535 เสาหยกแห่งตำหนักลับ และ พรสวรรค์ห้วงมิติ
แต่โชคไม่ดีนักที่หมอกทมิฬหายไปจนหมดแล้ว
“ถ้าหมอกทมิฬยังออกมาเพิ่มอีก เพลิงพิสุทธิ์ทิศใต้ของฉันต้องแข็งแกร่งขึ้นอีกแน่!”
ฉู่โม่วเสียดายเล็กน้อย
แต่เขาก็ยังรักษาท่าทีไว้และจับจ้องไปยังตำหนักลับตรงหน้า
แม้ว่าหมอกทมิฬจะไหม้ไปจนหมดแล้ว ตำหนักลับก็ยังถูกกีดขวางเอาไว้ด้วยประตูสีทองอร่าม หากจะเข้าไปก็จำเป็นต้องทำลายมันเสียก่อน
ชายหนุ่มไม่รอช้าและหยิบกระบี่ดาราทมิฬออกมา เลือด ลมปราณ และอณูแห่งชีวิตในร่างกายเริ่มไหลเวียนทันที พลังพลุ่งพล่านออกมาพร้อมกับรัศมีกระบี่ไร้เทียมทานและพุ่งตรงไปยังประตูสีทองอร่าม
ครืน!
หลังจากที่ปราณกระบี่ฟันออกไป พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดทันที ทำให้ตำหนักลับเริ่มสั่นสะท้านและมีจารึกปรากฏขึ้น รวมไปถึงแสงเปล่งประกายที่น้อยลงด้วย
แต่ถึงอย่างนั้น
จารึกลึกลับเหล่านี้ก็ยังปลดปล่อยรัศมีที่น่าตกตะลึงออกมา
การจะทำลายมันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
ฉู่โม่วไม่ประหลาดใจเลยสักนิด
อย่างไรแล้ว ตำหนักลับนี้ก็น่าอัศจรรย์ทีเดียว และจารึกคุ้มกันตำหนักลับนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะทำลายได้ง่าย ๆ
สีหน้าของเขาจึงไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขาแค่ฟันปราณกระบี่ไปยังประตูตำหนักลับด้วยพละกำลังมหาศาล
ตูม ตูม ตูม!
ตูม ตูม ตูม!
ลึกข้างในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เสียงระเบิดยังคงดังกึกก้องและทั่วทั้งตำหนักลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
ครืน!
หลังจา
