จวนเซียว แต่กลับไปพยายามพิชิตแม่น้ำมรณะก่อน แม่น้ำมรณะเมื่อได้แทรกซึมเข้ามาแล้ว หมู่บ้านก็ถูกทำลายแล้ว ชาวบ้านที่ตกอยู่ในแม่น้ำมรณะย่อมต้องตาย จะพิชิตเร็วหรือช้าก็ไม่มีความแตกต่าง เพียงแค่ดูอารมณ์ในตอนนั้นเท่านั้น
“ครั้งนี้เจ้ากลับมาที่จวน ข้าพาเจ้าเที่ยวทั่วเมืองมรกต เจ้ามีความสุขจริงๆ รึ?” เซียวเหยียนถาม
เยว่ชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อย “มีความสุขเจ้าค่ะ!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”
เซียวเหยียนก็พยักหน้าเช่นกัน จากนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย เพียงแต่รอยยิ้มนี้กลับขาดอะไรไปบางอย่าง
มีความสุขจริงๆ กลับยังคงไม่สามารถรั้งหัวใจที่ทะยานออกไปแล้วดวงนั้นกลับมาได้
ครึ่งก้าวหนอ..ครึ่งก้าว… ตนเองทำไมถึงได้ก้าวไปมากกว่าสองสามส่วนนะ…
เซียวเหยียนส่ายหน้ายิ้ม
“ท่านหัวเราะอะไร?” เยว่ชิงเหอถาม
สายตาของเซียวเหยียนจับจ้องไปที่แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดง กล่าว “ข้าหัวเราะที่ทิวทัศน์นี้งดงามยิ่งนัก น่าเสียดายที่ชาวโลกวุ่นวายอยู่กับการทำงาน คนเดินถนนบนท้องถนนไปมาอย่างรีบร้อน จะมีใครมีเวลาว่าง หยุดยืนเงยหน้าขึ้นมองเล่า”
เยว่ชิงเหอเงียบไปเล็กน้อย นางรู้ดีว่าคำพูดของเซียวเหยียนนี้ไม่ได้พูดถึงคนเดินถนน แต่เป็นนาง ดังนั้นนางก็พูดแทน “คนเด
