คือความภาคภูมิใจอันดับหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหค โม่ซาง!
เมื่อเข้ามายังโลกใบนี้ โม่ซางก็ไม่ได้เริ่มตามหาสมบัติ แต่กลับหยิบใบเรือออกมาจากแขน ยกมือขึ้น และใส่ดวงแสงสีขาวเข้าไปข้างในมัน
ครืน!
ใบเรือพลันคลี่ออก…
เห็นได้ชัดว่าไม่มีลมพัดผ่าน แต่กลับมีเสียงของสายลมรุนแรงให้ได้ยิน
ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือทิศทางของใบเรือที่ปลิวไปรอบ ๆ และชี้ไปยังทิศทางหนึ่งในที่สุด
“ไกลจนเกือบสัมผัสไม่ได้เลยเหรอ?”
โม่ซางขมวดคิ้ว
ใบเรือนี้เรียกว่าใบเรือสะกดรอย
มันเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยในการตามหา แค่ดูดซับรัศมีของอีกฝ่ายมาก็สามารถใช้ใบเรือสะกดรอยนำทางตามไปได้ ยิ่งใกล้มากเท่าไร ทิศทางของใบเรือสะกดรอยก็จะยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น
ก่อนที่จะเข้ามาในเขตแดนลับ โม่ซางใช้โอกาสดูดซับรัศมีของฉู่โม่วมาจากการโจมตีของเขาก่อนหน้านี้และตั้งใจจะตามมาสังหารเขาในเขตแดนลับ
แต่ตอนนี้ใบเรือสะกดรอยกำลังเคลื่อนที่ไปอย่างเอื่อยเฉื่อย เห็นได้ชัดว่าตนอยู่ห่างไกลออกไปมาก
นั่นทำให้โม่ซางลังเลเล็กน้อย
เขาต้องใช้เวลานานในการตามหาตัวฉู่โม่วและลงมือสังหาร แต่เขาก็สามารถเลือกที่จะตามหาสมบัติก่อนได้ โม่ซางจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“เอาละ!”
“ตามหาสมบัติและเพิ่มพละกำลังก่อนดีกว่า!”
“ตอนนี้เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งปีก่อนเขตแดนลับจะปิด ระหว่างนี้ก็ค่อย ๆ เข้าไปใกล้เขาด้วย จะปล่อยให้ฉู่โม่วนั่นหลุดมือไปไม่ได้!”
เขาพึมพำ
แล้วจึงบิดข้อมือ ดึงใบเรือสะกดร
