บทที่ 526 กายาทวิเนตรระดับเทวะ และเผ่ามนุษย์วิหค!
ทันที่ฉู่โม่วลงจากยานรบโบราณพร้อมกับผู้อาวุโสซู
เขาก็รู้สึกถึงการจ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์ มีทั้งความชื่นชมและความอิจฉาริษยา
ฉู่โม่วคาดการณ์ว่าจะต้องเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว จึงไม่ได้แปลกใจมากนัก
ภายใต้คำแนะนำของผู้อาวุโสซู ชายหนุ่มรีบตรงไปหามหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นทันที
“ผู้น้อยฉู่โม่ว เป็นเกียรติมากที่ได้พบท่านมหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋น!”
ฉู่โม่วคำนับด้วยความเคารพ
“อัจฉริยะฉู่ช่างเป็นคนสุภาพจริง ๆ!”
มหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นลืมตาขึ้นมองไปที่ฉู่โม่ว ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นกล่าวว่า “ฉันได้ยินมาว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราได้มีอัจฉริยะพรสวรรค์ยอดเยี่ยมปรากฏตัวขึ้น แล้วเมื่อฉันได้เห็นด้วยตาตัวเองก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นความจริง!”
“ท่านมหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นก็พูดยกย่องเกินไป ผู้น้อยละอายใจที่จะรับมันไว้ครับ!”
ฉู่โม่วมีท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนมาก รวมถึงมีสีหน้าประหม่าเล็กน้อย
ทันใดนั้น
พลันเกิดพายุขึ้นในใจของเขา
ด้วยสายตาของมหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นที่ดูเหมือนเป็นเพียงการมองธรรมดา ทว่าเมื่อมันจับจ้องลงมาบนร่างของฉู่โม่ว ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีแสงเปล่งประกายออกมาจากตัว ราวกับมีกระบี่คมนับพันเล่มจ่ออยู่เหนือศีรษะ จนต้องรีบปลดปล่อยพลังปราณออกมาป้องกันโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่วิญญาณปฐมกาลในคฤหาสน์สีม่วงก็พลันสั่นไหว
ไม่ใช่ว่ามหาเทวะยุทธ์ฉีอวิ๋นไม่พอใจและกลั่นแกล้งเขา
แต่เ
