บทที่ 512 เขตแดนกลืนพิภพลับดารา และระบบภายในของเหล่าผู้มีพรสวรรค์
ได้ยินชายชราพูดชื่อเขตแดนลับแห่งหนึ่งออกมา หัวใจของฉู่โม่วก็เต้นรัวในทันที
เขาไม่เคยได้ยินชื่อของเขตแดนกลืนพิภพลับดารามาก่อนเลย แต่ก็พอจะเดาได้ว่าไม่ใช่สถานที่ทั่ว ๆ ไปอย่างแน่นอน
ยังไงเสีย หากว่าชื่อนี้เป็นของเขตแดนลับธรรมดา ๆ มันคงไม่ถูกชายชราที่มีพลังเทียบเท่าเทพเจ้าแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์นี้กล่าวถึงหรอก
คิดได้เช่นนั้น ชายหนุ่มจึงพยักหน้าตอบ “สนใจครับ”
“นั่นเยี่ยมไปเลย!”
ชายชราผู้อยู่ตรงกลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจและส่งชายหนุ่มออกจากเขตแดนนิพพาน
ควบคู่ไปด้วยอาการมึนหัวเหมือนตอนที่เข้ามา ภาพวิวรอบ ๆ ตัวเริ่มเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว มันกลายเป็นภาพที่ไร้สี กลับกันมันก็กลายเป็นภาพของตำหนักเจ้าเมืองแห่งเมืองวสันตฤดูแทนไปแล้ว เมื่อฉู่โม่วจัดแจงความคิดของเขาได้ เขาก็มองเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจนอีกครั้ง เขตแดนนิพพานที่เป็นเขตแดนโบราณได้หายไปแล้ว และเขาได้กลับมายังตำหนักเจ้าเมือง
ทุกอย่างกลับมาพร้อม ๆ กัน
เทวะยุทธ์อวิ่นซานและผู้ปลุกพลังมากมายต่างเฝ้ารอกันอยู่ที่นี่
หากไม่ใช่เพราะสีหน้าอ้ำอึ้งของทุกคน ณ ที่แห่งนี้ หรือไม่ใช่เพราะฉู่โม่วรู้สึกได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา รวมไปถึงกงล้อทองคำที่ยังคงเปล่งแสงจาง ๆ อยู่ด้านหลัง เรื่องทั้งหมดนี้อาจจะมีน้ำหนักไม่ต่างกับความฝันนัก ฝันที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะสรุปย่อยได้
ใช่แล้ว!
ในช
