สึกว่าอาจจะมีความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ของดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็ได้
“ดูเหมือนว่าอีกไม่นานดาวเคราะห์สีน้ำเงินจะอยู่ในการควบคุมของฉันแล้วละ!”
“ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะปกปิดดาวเคราะห์สีน้ำเงินไม่ให้ผู้แข็งแกร่งคนอื่นเห็น ไม่อย่างนั้น ถ้าความลับของดาวเคราะห์สีน้ำเงินถูกเปิดเผย มันอาจจะนำไปสู่หายนะก็ได้!”
ชายหนุ่มคิดกับตัวเอง
เมื่อดึงสติกลับมา
ฉู่โม่วก็ค่อย ๆ เก็บชิ้นส่วนนั้นเข้าไปในมิติพกพา
“เจ้านาย มีอะไรต้องทำอีกไหม?”
เสี่ยวอู๋เอ่ยถาม
“ช่างมันเถอะ!”
เขาโบกมือและกล่าว “นายคิดอะไรออกอีกไหม?”
“ตอนนี้ข้าจำอะไรไม่ได้เลย”
เสี่ยวอู๋ส่ายหัวและกล่าว “ความทรงจำพวกนั้นมาจากสายเลือดน่ะ ถ้าข้ามีพละกำลังมากพอแล้ว ความทรงจำใหม่ก็จะปรากฏขึ้นมา พลังของข้าในตอนนี้ทำได้แค่ปลุกสายเลือด มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์น้อยมาก… ตามที่ข้าคาดการณ์ไว้ คงต้องเข้าสู่ขั้นเทพอสูรถึงจะได้ข้อมูลใหม่ขอรับ!”
“งั้นช่วงนี้ข้าจะฝึกฝนให้หนักและพยายามพัฒนาไปถึงขั้นเทพอสูรให้เร็วที่สุดนะ!”
ดวงตาของมันลุกเป็นประกายและกล่าวด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วก็พยักหน้า “ใช้ทรัพยากรระหว่างที่ฝึกด้วยละ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้เลย ฉันจะพยายามหามาให้สุดฝีมือ!”
“ขอบคุณขอรับเจ้านาย!”
เสี่ยวอู๋พยักหน้า
หลังจากที่พูดคุยกันสักพัก มันก็หลับตาลงอีกครั้งเพื่อฝึกฝนต่อไป
แล้วฉู่โม่วก็ออกไปจากที่นั่น เขาใช้เวลาสั่งให้เจ้านกซื่อบื้อฝึกฝนอยู่สั
