บทที่ 470 ถ้ำของสวีอวิ้นเอ๋อร์ และกลิ่นอายจิตวิญญาณระดับสีม่วง!
ฉู่โม่วมองออกไปยังที่ไหนสักแห่ง ห่างออกไปสิบกิโลเมตร ปรากฏเสาแสงจิตวิญญาณขนาดเล็กซึ่งมีความแวววาวจาง ๆ หากไม่สังเกตให้ดีก็อาจมองข้ามมันไปได้
แต่ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจากเสาแสงจิตวิญญาณแห่งนี้
‘ลองไปดูหน่อยดีกว่า!’
เขาบินตรงไปทันที
เพียงชั่วพริบตา ฉู่โม่วก็เข้าใกล้เสาแสงจิตวิญญาณขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งใกล้ยิ่งมีความรู้สึกคุ้นเคยตอบสนองกลับมารุนแรงมากขึ้น
ชายหนุ่มบินมาจนสุดทางบนยอดเขา และถัดไปเป็นหน้าผาสูงชัน
เขาสำรวจโดยรอบอย่างละเอียด
จึงพบว่าต้นตอของความรู้สึกนี้มาจากบริเวณริมหน้าผา ซึ่งมีลำแสงสว่างอยู่จาง ๆ
เขาเดินตรงเข้าไปและพบว่ามีถ้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นซ่อนอยู่ในผนังหน้าผาอีกที
“มีถ้ำอยู่ด้วยเหรอ?!”
ฉู่โม่วแปลกใจและกระโดดเข้าไปทันที
ข้างในเป็นถ้ำขนาดเล็ก กว้างเพียงไม่กี่ตารางเมตร เขาสันนิษฐานว่าเป็นเพียงถ้ำชั่วคราวที่ผู้ปลุกพลังสร้างขึ้น และเนื่องจากผ่านกาลเวลามานานหลายปี ภายในถ้ำจึงค่อนข้างโทรมมาก มีเพียงร่องรอยของพืชพรรณที่เหี่ยวเฉาหรือเศษฝุ่นตามพื้นผนัง
ทว่า
ยังคงสามารถเห็นถึงร่องรอยที่แหลมคมบนผนังถ้ำได้ มันเป็นสัมผัสอันแหลมคมบางอย่างที่กำลังแผ่ออกมา
“นี่มัน… เจตจำนงแห่งกระบี่?”
ฉู่โม่วใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งเพื่อแยกแยะที่มาของเจตจำนงแห่งกระบี่นี้
เมื่อสังเกตอย่างละเอียดและลองสัมผัสร่องรอยกระบี่เหล่านี้ด้วยม
