“อาจารย์เซียว เพลงกระบี่ที่ท่านร่ายรำ นี่คือระดับใดหรือขอรับ?”
“ได้ยินมาว่าเหนือกว่าสมบูรณ์แบบ คือขั้นเทวะ ก็คือขอบเขตอย่างท่านรึขอรับ?”
ใกล้จะเลิกเรียน มีคนอดไม่ได้ที่จะสอบถาม
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย “เหนือกว่าสมบูรณ์แบบ คือขั้นเทวะ เหนือกว่าขั้นเทวะ ยังมีแก่นแท้ ก็คือระดับที่ข้าสาธิตให้พวกท่านดู”
ระดับของเคล็ดวิชานี้ เขาก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องปิดบัง อย่างเช่นปรมาจารย์กระบี่ ปรมาจารย์ดาบประเภทนี้ ตัวตนที่จมดิ่งอยู่ในศาสตร์ใดศาสตร์หนึ่งมานานหลายสิบปี ก็ได้สัมผัสถึงแก่นแท้แล้ว ถึงกับเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาลับสุดยอดของเพลงกระบี่บางอย่างแล้ว อีกอย่างเซียวเหยียนรู้สึกว่า แก่นแท้ยังไม่ใช่จุดสูงสุด เหนือกว่าแก่นแท้ น่าจะยังมีระดับที่สูงกว่านั้นอีก เพียงแต่ด้วยความเข้าใจในวิถีของเขาในตอนนี้ ยังไม่สามารถบรรลุถึงได้ บางทีรอจนเขาจิตใจเข้าถึงจิตวิญญาณ ก้าวข้ามไปสู่ขั้นที่สูงกว่าก็จะสามารถมองเห็นได้
“แก่นแท้…”
ทุกคนเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน ล้วนแต่ตะลึงงันไป
หลิวเมิ่งฉีรูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย ไม่อยากจะเชื่อมองเซียวเหยียน นางเคยได้ยินท่านปู่พูดถึงการมีอยู่ของ “แก่นแท้” แต่ยากที่จะได้เห็นอย่างยิ่ง นี่ต้อง
