บางภารกิจก็ให้รางวัลดี แต่ความต้องการขั้นต่ำนั้นสูงมากซึ่งอย่างน้อยต้องอยู่ขั้นเทียมเทพจึงจะมีสิทธิ์รับภารกิจได้
ในขณะที่ภารกิจที่มีความต้องการไม่สูงมากกลับให้รางวัลที่ต่ำเกินไป และแม้ฉู่โม่วจะทำงานอย่างเอาเป็นเอาตายก็คงทำเงินไม่ค่อยได้เท่าไหร่
มันทำให้ชายหนุ่มเริ่มขมวดคิ้ว
“ไม่มีภารกิจดี ๆ เลย ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปฉันจะไปสมัครงานที่แบล็กฮอร์สคลับแล้วนะ!”
“มันมีแต่ภารกิจยาก ๆ ที่ทำไม่ได้ ส่วนอันง่าย ๆ …ก็ไม่อยากทำเหมือนกัน”
“ใช่เลย ฉันละอิจฉาพวกอัจฉริยะเหล่านั้นจริง ๆ พวกเขาเพียงเข้าไปที่หอคอยท้าดารกะแล้วแข่งขัน และหลังจบเกมพวกเขาสามารถสร้างรายได้มากกว่าแสนเหรียญเงินคราม หรือแม้กระทั่งหลายล้านเหรียญเงินครามด้วยซ้ำ มันดูง่ายจนฉันอิจฉาเลยละ!”
“น่าเสียดายที่เราไม่ใช่อัจฉริยะ ไม่อย่างนั้นจะต้องมารับงานหนักแบบนี้ทำไม?”
ขณะที่ฉู่โม่วกำลังเคร่งเครียด เขาก็ได้ยินบทสนทนาของผู้ปลุกพลังสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ
หอคอยท้าดารกะ?!
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ฉู่โม่วก็หูผึ่งขึ้นทันที
เขารีบหันไปตามเสียงและเข้าไปถาม “ขอโทษนะครับ ก่อนหน้านี้ผมได้ยินพวกคุณพูดถึงหอคอยท้าดารกะ มันคืออะไรเหรอครับ?”
“คุณไม่รู้จักหอคอยท้าดารกะเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่โม่ว พวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจ
“บอกตามตรงว่าผมเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก จึงยังไม่ค่อยรู้จักสถานที่มากมายนัก”
ฉู่โม่วกล่าว
“อ้อ เข้าใจแล้ว”
ทั้งสองพยักหน้า
จากนั้น
